• info@pedalenenverhalen.nl

Ikschrijfhetje

Een uniek schilderij, maar wie maakte het?

In januari van dit jaar viel mijn oog op een wel heel bijzonder schilderij. Hoewel… Schilderij is misschien niet helemaal het juiste woord voor dit werk. Het heeft een mooi kader, is netjes ingelijst en zo, maar dan, als je goed kijkt, zie je dat het werk is opgebouwd uit vele stroken plakband. Deze stroken plakband zijn voorzien van lichte en donkere potloodlijnen. Het geheel vormt een vergezicht dat ruimte biedt aan een persoon, een boom en een gebouw. Prachtig detail bij dit werk vormt het uiterste hoekje rechtsonder. Daar is namelijk het groene labeltje zichtbaar dat we allemaal kennen van een rolletje ‘Scotch-tape’.

Nu begint het…
Uiteraard ben ik benieuwd naar de achtergrond en de maker van dit ‘Scotch-tape’ kunstwerk. Daarvoor kijk ik naar de achterzijde van het werk. Het eerste dat me opvalt is een signatuur van de maker. Helaas kan ik daar niets van maken. Eronder een jaartal. 2008.

Hiermee kom ik niet verder.
Er is nog iets in de rechterbenedenhoek. Een sticker van ‘Business Art Service’ en de toevoeging Kunst.nl.
Als laatste staat er op de sticker: Eigendom van 3M Nederland BV. Dit alles met een nummer en een scancode.

De eerste link die ik leg is die tussen het bedrijf 3M en de ‘Scotch-tape’. 3M is namelijk de producent van de betreffende plakband.

Uiteraard Speur ik het internet af maar kom niet achter enige vorm van informatie over het werk.
Ik besluit contact op te nemen met kunst.nl.
Het enige dat ze me kunnen zeggen is dat ze in het verleden een inventarisatie hebben gemaakt van de kunstcollectie van het bedrijf 3M. De inventarisatie was in opdracht van 3M wat maakte dat Kunst.nl er geen informatie van heeft bewaard.
Helaas.

Rest mij contact op te nemen met 3M!
Bij 3M hebben twee mensen zich over het werk gebogen, waarvan een er goed op de hoogte was van de kunstcollectie van het bedrijf. Voor hem was het werk eveneens onbekend. Iets dat hij merkwaardig vond gezien het jaartal 2008, waardoor het werk nog redelijk recent is.

Tot zover mijn zoektocht. Of kan jij me verder op weg helpen?
Neem in dat geval direct contact met me op!

‘De Dolfijn’, Italiaans design

Een paar weken geleden had ik weer eens een mazzeltje. In de hoek van de kringloopwinkel waar ‘design spulletjes’ staan uitgestald, viel mijn oog op iets stoffigs. Het was van zwart plastic maar nog moeilijk thuis te brengen. Toen ik het oppakte zag ik voor het eerst de stekker. ‘Ha, een lamp!’ dacht ik. Maar wel een gekke. Ik ging er even bij zitten op een design stoel die ik niet wilde hebben maar wel uitermate geschikt was voor doeleinden die stoelen nu eenmaal dienen.

Er rommelde iets binnenin de lamp. Na wat geklungel ontdekte ik dat het ging om een ‘uitschuiflamp’. De plastic rug kon sierlijk omhoog worden geschoven waardoor de lamp ineens mooi van vorm werd. Op de voet van de lamp las ik dat het ging om een Italiaans ontwerp. Mario Bertorelle was de ontwerper en zelfs het model van de lamp was leesbaar. Delfino, oftewel dolfijn. Ik keek naar de lamp en inderdaad, de lamp heeft net zulke sierlijke lijnen als een dolfijn die heeft. Het prijsstickertje gaf aan dat de kringloopwinkel er €2,50 voor wilde hebben.

Thuisgekomen heb ik de lamp schoongemaakt en open geschroefd om de losse (rammelende) onderdelen vast te zetten. De lamp doet het prima. Leuk detail is dat de lichtsterkte toeneemt naarmate je de lamp verder uitschuift. Na wat googlen vond ik een veilingsite die dezelfde lamp aanbood voor €220,-.
Veel design voor weinig dus!

Dire Straits – Communiqué (keer twee)

Ik koop met enige regelmaat cd’s in kringloopwinkels. Het geeft een ontzettend fijn gevoel als je in de ijverig getimmerde bakken bij de kringloop een juweeltje opsnort om er vervolgens bij de kassa maar één euro voor neer te tellen. Thuisgekomen ga ik er dan lekker voor zitten en luister iedere euroknaller voordat ik deze bij de rest van mijn cd collectie in de kast zet. Bij de kast aangekomen gebeurd het de laatste tijd echter steeds vaker dat ik de nieuwe aankoop waarmee ik buitengewoon in mijn nopjes ben tot mijn grote verbazing al in de kast heb staan. Dat voelt als een tik op de vingers. Kennelijk ken ik mijn eigen collectie niet goed genoeg. Foei. Slordig van me!

Vorige week besloot ik mijn dubbele cd’s, het waren er inmiddels 20, maar eens op marktplaats te zetten. Misschien krijg ik er mijn eurootjes mee terug, dacht ik. Één van de cd’s die ik dubbel had was Communiqué van Dire Straits; een prachtige cd met klassiekers als ‘Once Upon a Time in the West’ en ‘Portobello Belle’. Deze cd maakte dus onderdeel uit van de in totaal 20 cd’s die ik op marktplaats aanbood.

Het liep alles behalve storm.

Een bod van 7,50 (een handelaar) en later een van een tientje konden me niet over de streep halen. Totdat ik gisteren een mailtje ontving uit Duitsland. Sammerlfreak1972 vroeg om een foto van de cd van de Dire Straits. Aanvankelijk vond ik het een wat vreemd verzoek, totdat ik me herinnerde dat mijn 2 exemplaren van het album er verschillend uitzagen. Ik snelde naar boven om de twee cd’s uit de kast te halen en legde ze beneden neer op de keukentafel. Ik deed de doosjes open en zag inderdaad dat de twee schijfjes van elkaar verschilden. Een had een blauwe opdruk, de ander een rode. Na snel googlen kwam ik erachter dat kenners het hadden over de ‘Blue Swirl’ versie en de ‘Red Swirl’ versie.

Het was ‘m om de blauwe versie te doen. Voor verzamelaars is deze versie interessant omdat het bij de blauwe opdruk gaat om de allereerste persing van het album. Freaks als Sammerl1972, verzamelen die dus. Na wat ge-heen-en-weer van tekst en foto’s kwamen we tot een vergelijk. De cd is nu voor de prijs van 20 euro op weg naar Hamburg. Ik heb weer wat geleerd en ben een verhaal rijker. En oh ja! Ik heb nog 19 dubbele cd’s over.

Dag 1 (1 november 2017)

Sinds enkele maanden is muziek opnieuw een vooraanstaande rol in mijn leven gaan innemen. Mijn werk in het onderwijs nam lange tijd een groot deel van mijn energie in beslag waardoor ik, wat muziek betrof, een wat passieve consument was geworden. Daar was op zich niets mis mee. Ontspanning en muziek gaan goed samen en in die rol schikte ik me ongemerkt. Zo nu en dan bezocht ik een concert in de Ziggo Dome of de (toen nog) H.M.H. Dat was het!

In 2004, na het ontbinden van mijn band Yam, had ik mijn drumstokjes opgeborgen om er zo nu en dan nog eens gebruik van te maken als de schoolband mocht aantreden tijdens het Sinterklaasfeest of het ‘Open Podium’ dat mijn school jaarlijks organiseerde. Hoogtepuntjes met de schoolband waren er in de vorm van een goedgevuld LVC in Leiden, waar we een setje speelden dat bestond uit het betere Beatles- en CSNY werk en een eervolle vermelding op de website van het Finse 22 Pistepirkko, die onze versie van hun ‘Rat King’ hadden opgepikt van YouTube.

Nadat ik het onderwijs eerder dit jaar de rug toe keerde en er daardoor in mijn hoofd weer ruimte ontstond voor andere dingen, werd deze al snel opgevuld met muziek. Ik was op zoek naar een nieuwe energiebron en hoefde niet lang na te denken over waar ik deze vinden kon.

Toen ik eind jaren ’90 voor het eerst ging drummen in een bandje, was dat geen bewuste keuze geweest. Een studiegenoot van de lerarenopleiding in Utrecht wist dat ik kon drummen en vroeg me een keer mee naar de oefenruimte waar hij sinds kort met twee jongens een bandje was begonnen waar ze nog een drummer voor nodig hadden. Vervolgens ging het snel. Optredens, interviews, studio’s en Amerika. Allemaal binnen twee jaar tijd. Ook de jaren erna waren er veel optredens en kwam er nog een plaat. Een echt plan of een koers volgden we echter niet waardoor het simpelweg een keer ophield. Dat was dus ergens in 2004. Nu, in 2017, stond ik op het punt wél een bewuste keuze te gaan maken. Ik ging snuffelen op Dé Muzikantenbank.

Album van vandaag: Madeleine Peyroux – Half The Perfect World

Translate »