• info@pedalenenverhalen.nl

Ikschrijfhetje

Tokkies (toer de France)

De haiku van gisteren vertelde het hele verhaal. Wat hebben wij afgezien! Dat natuurlijk wat het fietsen betreft. Op de camping in Vic-sur-seille aangekomen kregen we een fijn plekje aangeboden en maakten we snel kennis met Arie. Arie is iemand die zichzelf graag hoort praten maar daarbij niemand kwaad doet. Ook is hij een vakantiefietser en tevens buurman voor een dag.

Na het opzetten van de tent begon eigenlijk de ellende. Achter ons stond een stacaravan met zo op het oog vaste klanten.
Tokkies.

Zoon Tokkie was alleen thuis en deed zich voor als aspirant dj. Volume op 10 en alleen maar intro’s afspelen. Nooit een liedje helemaal. Nu verwacht je bij de leeftijd van zoon Tokkie een hakkeboem muziekstijl maar niets is minder waar! Oude klassieke Franse chansons. Op zich leuk maar al snel irritant op voornoemd volume en steeds afkappen na 30 seconden.

Nu zul je denken ‘kom op Denno, zeg er wat van!’, maar toeval wil dat ik een glimp van pa Tokkie had opgevangen tijdens het opzetten van de tent. Iets beviel me niet aan de man. Hoofd was té rood (drank of zon, ik gokte beide) stem te luid en enkele aggresieve tatoeages op hooligan-plekken (oa in de nek). Om het fraaie geheel af te toppen hadden ze pa Tokkie een piercing door de wenkbrauw geslagen.
Ik liet het kind dus begaan.

We waren inmiddels een aantal uur gesettled toen de rest van het gezin zich weer bij dj-Tokkie had gevoegd. Ze waren vlees wezen halen voor op de barbecue. Weldra dwarrelden de kolendampen over ons grasveldje.

Vader was nogal dwingend luidruchtig. Naar zijn zoon, de dj, was ronduit vijandig. Aangezien Nicole en ik deze hele onderneming op touw hebben gezet om te genieten en te relaxen, besloten we een rustiger plekje op te zoeken aan de rand van de visvijver. Buurman Arie ging mee voor een bakkie thee.

Vakantiefietsen en roparun waren onderwerpen van gesprek. Hoogtepunt: Arie die door zijn hypermoderne supercompacte lichtgewicht strandstoel zakte.

Vanaf de plek aan het water hadden we goed zicht op onze tent. Óók op de Tokkie familie achter onze tent (goed zicht vanwege de terrasvormige opbouw van de campingplaatsen alhier). Hóren konden we vooral pa Tokkie. Het leek er verdacht veel op dat hij midden in een kwade dronk verwikkeld zat. Kleine dj nog altijd mikpunt van zijn toorn.
Het tumult bij de Tokkies liep zelfs zo erg op dat Arie zijn monoloog over team 158-159 van de roparun moest onderbreken (en geloof me, dan moet er écht iets aan de hand zijn).

Over het terras van de Tokkies zagen we een stoel vliegen. Kort daarop gaf pa Tokkie de kleine dj een vuistslag in het gezicht. Moeder Tokkie (verschrikkelijk mager, vermoedelijk als gevolg van de combinatie angst en stress) deed een angstige poging om pa bij dj vandaan te houden ofwel andersom. Pa stond te schreeuwen en te wijzen naar zijn zoontje alsof ie tegenover een supporter uit de harde kern van de tegenpartij stond. In alle opzichten een zielige vertoning.
Ik ben hierop naar de receptie gelopen om melding van het voorval te maken en een verzoek voor een ander plekje voor de tent. Ik kreeg niet de indruk dat ze van het gebeuren opkeken. Ze wisten direct om wie het ging en er ging ook direct iemand op af. Gelukkig kalmeerde pa Tokkie enigszins. Toch hebben wij én onze buurman van een dag onze tenten opgepakt en verplaats naar een plek waar ongeveer 20 kinderen luidruchtig maar met veel plezier aan het spelen waren en, wie weet, ook dromen van een toekomst als dj.

Haaijku (toer de France)

‘kheb vandaag mijn fiets

veelvuldig horen zuchten

warm zijn die heuvels

Happy Birthday (toer de France)

Vanmorgen vroeg een dikke zoen en de felicitaties van Nicole in ontvangst genomen. Ik ben jarig.
Ontbijt op bed! Broodje met jam. Blijkt de jam te lekken. Hele tas onder de jam. Goedemorgen!

We hadden vandaag een plan. Het plan was om vroeg op te staan en het grootste deel van de 80 km etappe in de ochtend te rijden. Het zou immers warm worden!

Na het plakkerige ontbijt direct de tent afbreken en de tassen op de fietsen. Ik pak mijn fiets… Lekke band!
Fiets op de kop en plakken maar. Onze vroege start liep dus al vroeg vertraging op.
8 uur zaten we goed en wel in het zadel. Het was al direct warm dus insmeren geblazen.

Het waren vandaag weliswaar minder stijle klimmetjes maar de lengte, de temperatuur en het valse plat maakte de etappe van vandaag de zwaarste tot nu toe. Er was geen ontsnappen aan de hitte.
We keken uit naar de camping. Om een uur of drie reden we de ingang op. Stik kapot. Bij de receptie aangekomen werden we begroet door een geit. Dat schijnt in Frankrijk heel gewoon te zijn. Een vrije in- én uitloopgeit merkte ik al snel. De geit liep immers met ons mee de receptie binnen.
Plekje voor de tent? Geen probleem. Ik geef u een schaduwplaats, aldus de receptionist.

De camping ligt in de plaats Volstroff. Onderweg hiernaartoe deed dit me al fantaseren over het Oostblok en het communisme. De naam klinkt zo Russisch.
Nu we met de fiets ons plekje zochten, werd die gedachte steeds meer werkelijkheid. Laat ik er maar niet langer doekjes omheen winden. We zitten op een Oostblok-camping!
De bodem is zo hard als het optreden van Stalin tegen afvallige communisten. De campingwinkel kent net zoveel lege planken als menig supermarkt in het Oost Duitsland van Erich Honecker (al lijkt het volk in het iniminie zwembad zich kostelijk te vermaken; volgens mij is het pure propaganda!).

Kortom een verjaardag om snel te vergeten!

Commotie op de camping (toer de France)

We zijn vandaag over de laatste twee steile klimmetjes gekomen en zitten inmiddels aan een biertje/Fanta. Er is sprake van enige commotie op de camping.

Op het terras kijken we uit op een LIVE recherche onderzoek. Twee agenten in kogelvrije vesten, een forensisch rechercheur en een politiefotograaf doen hun werk.
Plaats delict is het washok van de camping. Er worden OP DIT MOMENT foto’s genomen van de crimescene. De forensisch rechercheur heeft de leiding en is de enige die, met zijn blauwe handschoentjes, onderdelen van het washok mag aanraken. De agenten wachten op nadere instructies en houden ondertussen de toegestroomde ramptoeristen op respectabele afstand zodat de proffessionals hun werk ongestoord kunnen blijven doen. ER WORDT NÚ MET EEN KWASTJE NAAR VINGERAFDRUKKEN GEZOCHT!

We zitten echt eerste rang. Het gebeurt allemaal op camping Krounebierg in het centrum van Luxemburg. We bestellen nog een drankje. Straks eens even poolshoogte nemen. Geen idee van de aard van de crime. We kunnen vanuit onze positie niet in het washok kijken dus of er bijvoorbeeld een lichaam ligt, kunnen we niet zien, louter vermoeden.

DE AGENTEN ÉN DE FORENSISCH RECHERCHEUR GAAN NÚ DOOR DE KNIEËN EN DOORZOEKEN DE BOSJES TEGENOVER HET WASHOK! Wellicht om het moordwapen te zoeken waarvan de dader(s) zich heeft/hebben ontdaan.

Hier op het terras gonzen de geruchten over moord en zelfmoord. Wij hebben godzijdank een alibi. We zijn namelijk net aan komen fietsen, hebben de tent opgezet (overigens zónder getuigen) en zijn daarna snel onder de douche door gelopen (vriendelijke Hollandse campinggast als getuige) om vervolgen plaats te nemen op het terras vanwaar ik jullie dit LIVE verslag zit te schrijven.

Inmiddels verschijnt achter ons op het terras de, vermoedelijke, eigenaresse van de camping. Gelukkig spreekt ze Nederlands dus ik hou mijn oren open! Ze spreekt met het personeel van het campingcafé over het misdrijf. Ze worden geïnformeerd over de ‘zaak’.

Het blijkt te gaan om het openbreken van het muntenbakje van de wasmachines. Er is zo’n 20 euro buit gemaakt.

Je maakt wat mee….

Translate »