• info@pedalenenverhalen.nl

Columns

Een mooie jonge vrouw

Heb je ook zo genoten van de boekenweek? Wat viel het dit jaar op een fijn moment hè, zo met dat zonnetje erbij? Ik kreeg zowaar de zomer in mijn boekenbol!

Het boekenweekgeschenk dit jaar was ook een mooie. Vier- en vijfsterren recensies voor ’Een mooie jonge vrouw’ van Tommy Wieringa. Goede schrijver ook. Mocht je ‘Joe Speedboot’ van hem nog niet hebben gelezen, dan moet je dat beslist doen. Een meesterwerkje.

Adriaan van Dis werd ook nog even uit het stof gehaald en mocht de zendtijd van Mathijs van Nieuwkerk’s DWDD vullen voor (nog één keer) een aflevering van ‘Hier is… Adriaan van Dis’. Heerlijke televisie. Buitengewoon onthaastend ook. Ken je dat woord nog, onthaasten? Ik was het in alle haast bijna vergeten.

Ondanks al dat moois staat de boekverkoop zwaar onder druk. Bibliotheken sluiten hun deuren en geven uit arren moede cursussen ‘meer doen met de iPad’ of workshops ‘hoe lees ik een e-book’. Toch een beetje vloeken in de kerk, als je het mij vraagt.

Ik schrijf deze column trouwens op een iPad. In mijn ooghoek zie ik mijn e-reader liggen.

Naast mijn e-reader staat een cassette met twee boeken van Joost Zwagerman. Americana, verzamelde verhalen over Amerika. In de boekenweek gekocht bij de lokale boekwinkel. Ik werd er vriendelijk geholpen door een jonge boekverkoopster met kennis van zaken en hart voor het boekenvak. We raakten in gesprek over ‘reizen’; het thema van de boekenweek. We hadden beiden ‘De omweg naar Santiago’ van Cees Nooteboom als favoriet. Al snel spraken we over onze eigen Spaanse reiservaringen. Met mijn hoofd zat ik weer even helemaal op het Iberische Schiereiland toen ik de boekwinkel uitliep.

In alle rust vergat ik een mooie jonge vrouw.

(Deze column verscheen op 19-03-2014 in Het Witte Weekblad Kaag en Braassem)

Participeren is nog een hele kunst

We mogen 19 maart naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. Het lijken belangrijke verkiezingen te gaan worden aangezien de gemeenten steeds meer bevoegdheden krijgen.
Als inwoners van de gemeente Kaag en Braassem mogen we over twee weken dus de mensen en partijen kiezen waarvan wij denken dat zij onze stem als beste zullen vertegenwoordigen. De landelijke overheid maakt zich zorgen om de opkomst. En dan te bedenken dat we in de laatste troonrede tot participatiesamenleving zijn gebombardeerd. Als het om politiek gaat lijkt Nederland (helaas) massaal af te haken.
Ik niet, zo besloot ik. Ik ga (ook politiek) participeren! Eerst eens uitzoeken op welke gemeentelijke partijen ik kan stemmen, bedacht ik.
Als burger kom je al snel uit bij de site van de gemeente. Daar vond ik zelfs een stemwijzer en dacht: „Ha! Da’s een mooi begin.” Aangemoedigd door de zin ’Wat moet er écht gebeuren in je gemeente?’, drukte ik op: Start de test.
Vrij vlot kwam ik bij stelling 14 aan. Stelling 14 luidt: ’(We moeten) fors bezuinigen op gemeentelijke organisatie’. Op een balkje mag je vervolgens een balletje schuiven van ’helemaal eens’ tot ’helemaal niet eens’. Heb je het balletje een plekje gegeven, kun je verder met de volgende vraag.
Naast je mening geven, kun je bij iedere stelling ook de motivering van de te kiezen politieke partijen raadplegen. Wat is hun mening over de stelling? Dit is het letterlijke standpunt van het CDA m.b.t. de stelling ’(We moeten) fors bezuinigen op gemeentelijke organisatie’:
”Kwantiteit hangt af van kwaliteit (nieuwe taken: Sociaal Domein!) Regiegemeente zijn, maar niet ten koste van verlies van kennis/kwaliteit. Procesgericht werken met gebruik van kennis uit de gemeenschap: samenwerken, daadkracht, efficiency nastreven.”
Ik zucht een keer diep.
Participeren is nog een hele kunst…

(Deze column verscheen 05-03-2014 in Het Witte Weekblad Kaag en Braassem)

Kaiserbrötchen

In het buitenland gebeurt het nog wel eens. Dat je uit een pinautomaat een briefje van honderd pint. In Nederland krijg je altijd minimaal twee briefjes van vijftig. Wil je anders, dan kies je de optie bedrag- en biljetkeuze. Achteloos stond ik vanmorgen te pinnen bij de Sparkasse in de bakkerij van Kirchberg. De bakkerij en bank bevinden zich in Kirchberg namelijk in hetzelfde pand. Dit kwam mij niet slecht uit want mijn tweede missie vanmorgen, naast het pinnen, was het aankopen van een viertal Kaiserbrötchen voor het ontbijt.
Het ontbrak me dus aan scherpte, het was immers vroeg, en voor ik het wist spuugde de Oostenrijkse pinautomaat een briefje van honderd mijn richting uit. Bij het zien van het groene biljet gingen mijn schouders hangen. In gedachte vloekte ik met gebruik van het vrouwelijke geslachtsorgaan. Er vlak achteraan een bonus-vloek, óók in gedachte.
Met tegenzin trok ik de flap naar me toe en besefte dat ik bij het intoetsen van mijn wensen onderin het lcd scherm een optie biljetten hád gezien maar de optie niet had overwogen.
Schoorvoetend en met het honderd euro-biljet zichtbaar in de hand liep ik naar de kant van de bakkerij. Ik was direct aan de beurt en bestelde mijn vier Kaiserbrötchen. Om meteen maar open kaart te spelen, legde ik het honderd eurobiljet op de toonbank. Dit zorgde bij de bakkersvrouw voor een aarzeling in het klaarmaken van mijn bestelling. Met twee broodjes in de papieren zak vertelde de bakkersvrouw me dat de vier broodjes bij elkaar een euro en vijfendertig cent kostten. Gevolgd door een vragende stilte. Om de onvermijdelijke vraag, die op zich liet wachten, voor te zijn zei ik dat ik het niet kleiner had en het geld zojuist had gepind. Een beetje sullig want dat had ze natuurlijk gezien. Met de nodige argwaan vroeg ze me toch nog eens of ik écht niet kleiner had. Ik moest ontkennen.
De bakkersvrouw legde de twee broodjes met een groot gebaar en bijpassende zucht terug in de broodmand achter de toonbank.
Ze gebood me opnieuw te gaan pinnen. “Een briefje van tien!”, zo beet ze me toe.
Schuldbewust liep ik de tien meter terug naar de pinautomaat. ‘Dat had ik zelf ook kunnen bedenken’, verweet ik mezelf. Ik pinde de tien euro.
Even later liep ik met een papieren zak met bolletjes in de hand, de bank-bakker uit.
Teruggekomen in ons appartement had mijn vrouw inmiddels de ontbijttafel gedekt. Terwijl ik mijn jas uittrok verdeelde ze de keizersbroodjes over de borden.
“Oh, ze zijn nog een beetje warm. Lekker! Jou kan ik tenminste om een boodschap sturen.”
“Nou en of!”, riep ik enthousiast en gaf haar een dikke kus.

Lokmiddelen

Onlangs waren de lokpubers prominent in het nieuws. Zo was er een 17 jarigelokpuber ingezet om in het café van Henk Westbroek een illegaal biertje te bestellen. Het kwam Henk op een forse boete te staan. We kennen inmiddels ook de lokpubers die worden ingezet om pedofielen te verleiden op sociale media. We hadden pas nog de lokfiets op station Alphen.
Allemaal voorbeelden van het inzetten van lokmiddelen om crimineel gedrag uit te lokken om dit vervolgens te bestraffen.
Het kan volgens mij ook anders.
Ik stel voor om de lokpubers uit de criminele sfeer te halen, en ze in te zetten voor positiever doeleinden. Zo stel ik me voor dat lokpubers uitermate geschikt zijn om dat overwoekerde skatebaantje bij u in de buurt nieuw leven in te blazen. Zie je er doorgaans geen hond (hoewel, die kom je er natuurlijk net wél tegen), met een paar vlotte lokpubers-met-skateboard, is de skatebaan snel toe aan uitbreiding. Ongebruikte speeltuintjes die troosteloze eenzaamheid uitstralen? Met een drietal lokpubers blazen we ze nieuw leven in.
Als het aan mij ligt, wordt dit het jaar van de positieve lokpuber.
Ik geef les op een middelbare school en zet sinds kort een handvol lokpubers in bij mijn lessen geschiedenis. Enkel en alleen om de overige pubers in de klas te verleiden net zo enthousiast mee te doen als de ingehuurde lokleerlingen. Het werkt!
Laten we doorpakken. Rijnsaterwoude heeft te maken met een leegstaand gemeentehuis en dito gemeentewerf. Waarom geen lokgemeente erin met in de werf lok-gemeentewerkers?
Het schoolhuis? Gewoon een paar lokverenigingen erin! Maandagavond lokbridge. Dinsdag- en donderdagavond loktoneel. Vrijdag lokdarten. In het weekend lokbingo en een cursus lokbreien. Hoe we dit betalen?
Gewoon een lokpinautomaat plaatsen. Er is een plekje vrij voor het gemeentehuis.
Klinkt best aanlokkelijk!

(Deze column verscheen 19-02-2014 in Het Witte Weekblad Kaag en Braassem)

123
Translate »