• info@pedalenenverhalen.nl

Auteurarchief Dennis Aaij

Luxemburg (Toer de France 2016)

Wat een heerlijke dag fietsen zeg! Goed weer en een mooie route.

Deze etappe kende een paar sterke klimmetjes maar het afdalen ging juist heel geleidelijk waardoor je lekker de tijd hebt om om je heen te kijken en te genieten van de omgeving, de geuren en de stilte van de natuur.
Óók stil was het dode vosje dat aan de kant van de weg lag. Zojuist aangereden door een voorbij jekkerende auto. De auto was een donkerblauwe audi. Kenteken was 31818 (een Luxemburger). Kom je deze rakker tegen, geef ‘m bij voorkeur een kopstoot.

Onderweg ook nog een leuk Nederlands stel uit Luik ontmoet. Waren op weg naar een meer (hoe het meer heette wisten ze niet; ze reden op de tomtom). De échte reden waarom ze in Luxemburg waren was de brandstof (20 cent de liter goedkoper), en sigaretten voor vrouwlief (paar sloffies, ook goedkoper). Om een beeld van het stel te krijgen, moet je eens googlen op de naam Onslow en dan op afbeeldingen drukken.

In tegenstelling tot de tokkies-camping van gisteren staan we nu op een 5-sterren camping. De wc-brillen zijn van bladgoud en we hebben een persoonlijke butler bij de tent. Dit alles voor 15-20 euro per nacht.
We denken erover nóg een nachtje te blijven en het stadscentrum van Wiltz onveilig te maken.

Commotie op de camping (Toerde France 2016)

We zijn vandaag over de laatste twee steile klimmetjes gekomen en zitten inmiddels aan een biertje/Fanta. Er is sprake van enige commotie op de camping.

Op het terras kijken we uit op een LIVE recherche onderzoek. Twee agenten in kogelvrije vesten, een forensisch rechercheur en een politiefotograaf doen hun werk.
Plaats delict is het washok van de camping. Er worden OP DIT MOMENT foto’s genomen van de crimescene. De forensisch rechercheur heeft de leiding en is de enige die, met zijn blauwe handschoentjes, onderdelen van het washok mag aanraken. De agenten wachten op nadere instructies en houden ondertussen de toegestroomde ramptoeristen op respectabele afstand zodat de proffessionals hun werk ongestoord kunnen blijven doen. ER WORDT NÚ MET EEN KWASTJE NAAR VINGERAFDRUKKEN GEZOCHT!

We zitten echt eerste rang. Het gebeurt allemaal op camping Krounebierg in het centrum van Luxemburg. We bestellen nog een drankje. Straks eens even poolshoogte nemen. Geen idee van de aard van de crime. We kunnen vanuit onze positie niet in het washok kijken dus of er bijvoorbeeld een lichaam ligt, kunnen we niet zien, louter vermoeden.

DE AGENTEN ÉN DE FORENSISCH RECHERCHEUR GAAN NÚ DOOR DE KNIEËN EN DOORZOEKEN DE BOSJES TEGENOVER HET WASHOK! Wellicht om het moordwapen te zoeken waarvan de dader(s) zich heeft/hebben ontdaan.

Hier op het terras gonzen de geruchten over moord en zelfmoord. Wij hebben godzijdank een alibi. We zijn namelijk net aan komen fietsen, hebben de tent opgezet (overigens zónder getuigen) en zijn daarna snel onder de douche door gelopen (vriendelijke Hollandse campinggast als getuige) om vervolgens plaats te nemen op het terras vanwaar ik jullie dit LIVE verslag zit te schrijven.

Inmiddels verschijnt achter ons op het terras de, vermoedelijke, eigenaresse van de camping. Gelukkig spreekt ze Nederlands dus ik hou mijn oren open! Ze spreekt met het personeel van het campingcafé over het misdrijf. Ze worden geïnformeerd over de ‘zaak’.

Als even later het politieapparaat inrukt lopen we stilletjes langs de plaats delict om eindelijk een blik in het washok te werpen. Ik moet twee keer kijken voordat ik het zie. Het muntenbakje van de wasmachines is opengebroken.

Later die avond vernemen we dat er zo’n 20 euro uit het washok is buitgemaakt.

Je maakt wat mee….

Rustdag 2 (Toer de France 2016)

Zo’n rustdag geeft je de tijd om alle gedane indrukken eens op je gemakje te verwerken. Je status als vakantiefietser is toch een bijzondere. Mensen groeten je en moedigen je aan als je bergop worsteld en boven komt. Wat opvalt is dat het vooral mensen van middelbare leeftijd en daarboven zijn die een knikje, duim of aanmoediging voor ons over hebben. Fietsers (meest wielrenners en mannen) onder deze leeftijd lijken zich vooral op hun eigen prestaties te richten. Van hen geen enkele blik van verstandhouding.

We komen nu ook meer collega vakantiefietsers tegen. Ik moet zeggen, een eigenaardig slag mensen. Op onze huidige camping in Wiltz staan we met drie stellen en hun tentjes naast elkaar. Allen fietsers. De man van het derde tentje (van onze tent af gerekend) bijvoorbeeld, sprak vanmorgen met een volume van ongeveer 60 decibel tegen zijn vrouw. Nadat hij, gewapend met een rol toiletpapier, de wc had bezocht, sprak hij bij terugkomst met liefst 85 decibel tegen zijn vrouw. Een stijging van maarliefst 25 decibel! Het was Nicole ook opgevallen. Verder waren hun fietstassen en shirts knalgeel. Ook al zo schreeuwerig.

Links van ons schreeuwt een klein meisje al geruime tijd om haar vader. Ik heb het vermoeden dat vader er niet is. Wel hoop ik vurig dat hij louter om een boodschapje is.

In tent 2 zit een stel waarvan de vrouw zich manifesteert als een heuse kilometerfetisjist. “Hoeveel km hebben jullie gefietst?”, vraagt ze zodra we op ons campingplaatsje aankomen. “Bijna 400 km, zegt Nicole, we doen de Groene Weg!” Dan was het volgens madam onmogelijk dat we 400 km hadden gefietst. Haar man oppert dat we wellicht niet in Maastricht gestart waren. Wij beamen dit en Madam neemt schoorvoetend genoegen met deze lezing. Even later (manlief toont zijn fetisj voor kwaliteitfietsen en campingaccessoires) begint manlief over onze fietsen. Nicole, zo had hij direct gezien, reedt ook op een Santos. Net als zijzelf. Echter reden zij op een Santos met rohloff naaf en riem. Net iets beter dan de fiets van Nicole. Ik zeg: “Dat klopt! Haar ketting is al op dag 3 gebroken!”. Nou, hij reed al 10-20 duizend km op een riem die ingescheurd was. Zelfs dán was het, volgens de man, nog niet nodig om deze te vervangen! Uiteraard hadden ze een reserve riem bij zich mocht het onwaarschijnlijke toch gebeuren.
Madam corrigeert inmiddels de bewering van haar man. Het gaat volgens haar al zeker om 30 duizend kilometer! Manlief stemt berustend in met de 30 duizend kilometer.
Manlief ratelt nog wat door over mijn fiets (onnodig duur) en nodigt ons uit om eens naar hun uitrusting te komen kijken (hun tent was het neusje van de zalm). Daar konden we als aspirant vakantiefietsers ons voordeel mee doen mochten we volgend jaar weer gaan fietsen. Op de achtergrond is Madam aan het uitzoeken hoe het komt dat ze volgens planning 64 km zouden afleggen naar de camping maar in werkelijkheid 54 km op de teller hadden staan.

Ik heb vannacht (ik had hoge nood en de toiletten waren nét iets te ver) tegen een tent staan pissen waarvan ik, uit betrouwbare bron, heb vernomen dat het werkelijk hét neusje van de zalm is.

Haaijku (Toer de France 2016)

‘kheb vandaag mijn fiets

veelvuldig horen zuchten

warm zijn die heuvels

Translate »