• info@pedalenenverhalen.nl

Auteurarchief Dennis Aaij

Oh Nederweert! (Toer de France 2016)

Het leek gisteren allemaal fantastisch voorspoedig te verlopen. Etappetje van een kleine 100 km, tentje bij de boer, WiFi, you name it!

Dat was allemaal voordat we de nachtrust poogden te genieten. Let op, ik spreek namens mezelf (Denno). Rond de klok van 21:00 uur gingen we de tent in. Nietsvermoedend… een beetje liggen… je draait je eens om. En daar begint het gesodemieter. Draaien van de ene zijde naar de andere gaat dus helemaal niet ontspannen. De tent biedt weinig ruimte tot gedraai. De slaapmatjes evenmin. Toeval wil dat we daarnaast in een slaapzak model ‘mummie’ liggen. Dat moet je dus tamelijk letterlijk nemen ben ik achter gekomen. Heb je wel eens een mummie zien bewegen?

Grond/bodem? Gewoon keihard.

Allemaal leuk hoor, de eerste uurtjes als je lekker moe bent. Maar als je na die eerste vermoeidheid moet pissen en je probeert je door twee ritsen te wurmen merk je al vrij snel dat de rug weinig belang hecht aan de romantiek van het kamperen.
Terug van het toilet ligt zo’n tentje ineens heel anders dan tijdens die coma-fase in die eerste twee uur. Als je dan niet helemaal lekker ligt, wil je graag eens wat draaien… Dat gaat dus niet!

Kortom, slecht geslapen.

De ochtend was verder gewoon weer heerlijk. Fijn temperatuurtje. Prima ontbijt en goede moed voor etappe 2.

Al snel wist ik een schijtend paard te spotten. Oh wat genieten we van de natuur!
Niet snel daarop riep ik wijzend “kijk Niek een uil!”. Wanneer spot je nou een uil mensen? In het wild!

Ik dus vanmorgen.
Totdat ik wat beter keek en zag dat het een reiger was. Maar toch!

Deze lichte tegenvaller bracht ons niet van de wijs. De wind wel. Die was vergeleken met gisteren aanzienlijk in kracht toegenomen. En bovendien tégen, wat op zich het hele euvel is. Hadden we ‘m méé gehad had je mij er niet over gehoord.

Eerste stop vandaag was een koffiestop. Tweede bakkie kregen we spontaan gratis omdat we van die bikkels zijn, volgens de eigenaar.

De lunch was ook een hoogtepunt. Midden in het bos een broodje van Bakker Bart uit het zakje in het vuistje. Genieten!

Rond half drie waren we wel een beetje klaar met tegen-de-wind-fietsen. Op zoek naar een camping belandde we bij camping De Grasdijk in Nederweert. Of all places.

We zijn de enige gasten dus we hebben kennis gemaakt met de uitbaters, een stel van bijna pensioengerechtigde leeftijd.

De man heeft reuma aan de knieën en kan daardoor tot op een halve graad nauwkeurig de temperatuur van de volgende dag voorspellen. In Fahrenheit nog wel!

Met camping De Grasdijk gaat het overigens in het geheel niet goed. Ik zei al dat er buiten ons geen gasten zijn. De uitbater sprak zelfs over een dreigend faillissement. Dit zou buitengewoon droevig zijn, dus ik wil jullie allemaal bij deze verzoeken om van de week nog een plekje te boeken bij camping De Grasdijk te Nederweert. Alles aan deze camping is vriendelijk te noemen.

Wij gaan ons nu vol goede moed opmaken voor weer een nachtje in de tent.
Wordt vervolgd

Ma’s zitvlak (Toer de France 2016)

Ergens tegen het eind van de derde etappe zegt Niek tegen me: “Ik denk aan ma’s zitvlak”.

Nu zijn er bij mij ook de nodige gedachtes de revue gepasseerd tijdens het fietsen maar het zitvlak van mijn schoonmoeder?

Ik zeg: “waarom, in godsnaam, zit je aan je moeders zitvlak te denken?”
“Neeee. Niet aan ma’s zitvlak, aan Máás-zitvlak, als titel voor het blog! We fietsen praktisch de hele dag langs de Maas en we hebben allebei last van ons zitvlak, dus dat is een toepasselijke titel lijkt mij”.

Dat was een fantastisch idee.

Het slapen vannacht en het opstaan vanmorgen ging voortreffelijk. We vertrokken rond 7 uur vanochtend voor etappe 3 richting Maastricht. Onze inpakroutine wordt steeds verfijnder dus boeken we de nodige tijdwinst. Even een ‘Vlugge Japie’ als ontbijt en op de fiets richting een bakkertje voor een broodje gezond. Koffie ging zo vroeg nog niet lukken. Dat lukte pas in de buurt van Maaseik.

Een groot deel van de route ging vandaag over Belgisch grondgebied. Een prachtig mooi dorpje dat we hebben aangedaan is Thorn. In en om dit dorp liggen heuse kasseienstroken. Mijn stuur trilde los! MacDenno is gewapend met een Leatherman dus het stuur was snel gefikst.

Wat onze zitvlakken betreft, was het vandaag de lastigste etappe. We gingen veelvuldig uit het zadel om de bibsdoorbloeding te stimuleren. Het hielp mondjesmaat misschien tijd voor een rustdag?

We zijn iets ten zuiden van Maastricht neergestreken (Oost Maarland). We hadden de tent nét staan toen we onze eerste bui ontvingen. Was snel weer droog maar het blijft dreigend. Nu zitten we op een terrasje te wachten tot de deuren van de kroeg openen om 20:30 uur.

Het wordt Duvel en Jus d’Orange (Niek is nog steeds op de Franse toer).

Rustdag (Toer de France 2016)

Noem het maar een rustdag!
We hebben de hele dag op handen en knieën gezeten om onze billetjes de kans te bieden weer iets van hun babyzachte glans terug te krijgen. Ondertussen lezend in de e-readers.
Nicole leest de laatste Saskia Noort en ik geniet van een thriller van Harlan Coben. Tijdens vakanties vertellen we elkaar altijd gaandeweg waar de boeken over gaan. Saskia Noort is een echt ‘vrouwenboek’ volgens Nicole dus ze kan het verhaal in z’n geheel aan me vertellen. Dat boek van mij (De Vreemde) heb ik maar voor een deel aan Niek verteld. Zo spannend dat ze ‘m straks zelf gaat lezen.

Vanmorgen zijn we Eijsden gaan verkennen. Een prachtig kasteel, mooie huisjes in het historische centrum. Ik krijg de indruk dat de grensplaatsen hier niet allemaal zo prettig samenleven met de Belgische buurplaatsen. Ik las een stuk over stankoverlast in Eijsden. De vinger wordt gewezen naar de Belgen aan de overzijde van de Maas. De Belgen wassen hun handen in onschuld en zijn niet bereid mee te werken aan een oplossing omdat ze het probleem zélf niet zijn.

Na de lunch in Eijsden moesten we op en draf naar de camping want het begon te regenen en toeval wilde dat er een wasje hing te drogen bij de tent. Terug op de camping meteen de tent in om te schuilen. We zijn allebei (op handen en knieën uiteraard) pardoes in slaap gevallen. Na twee uur werden we pas wakker. Ik last van mijn knieën. Nicole pijn in haar linker pols.

Maar met de billetjes gaat het de goede kant op!

Hobbels (Toer de France 2016)

Gisteren en eergisteren de hele dag een lege mobiel dus nu maar even een berichtje.
Ik schrijf dit op een terrasje op een voor mij bijzondere plek. Ik ben hier nl. al eens geweest. Een plek waar ik heb ab-geseild, getokkeld en heel hard gelachen. Dat laatste heeft te maken met mijn ex-collega en docent godsdienst (Peter Kattenberg). Hij wilde wel eens weten of hij misschien óók over water kon lopen. Met twee bananen aan de voeten en skistokken in de hand nam hij een aanloop van de steiger die er inmiddels niet meer is. Hij zonk zodra zijn voeten het water raakten!

Nog even over de hobbels van eergisteren. De eerste hobbel was de heuvels die serieuze vormen aan begonnen te nemen. Zweten!
De tweede was de regen onderweg. Plensbui van een half uur.
De derde was Nicole die tijdens het misschakelen bergopwaarts de ketting brak. Gelukkig konden we terug bergafwaarts naar een dorp waar ook een fietsenwinkel was! Met geleend gereedschap heb ik de ketting kunnen repareren.

Ondanks alle vertraging hebben we die dag nog 64 km op de teller gekregen. Gelukkig had de camping in Spa een goede kok. We hadden trek voor twee.

Gisteren werden de heuvels nog grotere hobbels. We hebben veel stukken moeten klimmen met een stijgingspercentage tussen de 5 en 10%.
In totaal 44km af kunnen leggen. Wel een geweldige camping gevonden met allemaal tokkies en een visvijver.

Dit was ‘m voor nu, we gaan nu verder fietsen naar Luxemburg.

Translate »