• info@pedalenenverhalen.nl

Jaarlijks archief 2014

Een zorgeloze lente

Vandaag schrijf ik mijn column terwijl ik heerlijk in het zonnetje zit. In de tuin. Ik heb net boodschappen gedaan in Leimuiden. Voor het eerst weer eens op de fiets. Ik moest de banden wel even oppompen voor vertrek.
Bij de keurslager was het gezellig druk. Je zou haast vergeten dat de vleessector er afgelopen week van langs kreeg van de Onderzoeksraad! Veel klanten waren net als ik op de fiets.
Op het pleintje, in het zonnetje, stonden een aantal kinderen van de hockeyclub Alkemade. Ze hadden een klein hockeyveldje nagemaakt met een heus doel. Zo nu en dan klonk er een harde tik als het hockeyballetje de achterkant van het doel trof. Goal! Enthousiaste vrijwilligers stonden te flyeren namens de hockeyclub. Geen verkiezingen dit keer maar gewoon een uitnodiging aan de jeugd om een aantal proeftrainingen mee te doen, in de hoop het ledental te zien groeien. Ze hadden er een prachtige dag voor uitgekozen.
Ook de bakker pakte uit. Er stond een stalletje voor de deur waar je lekker mocht proeven van brood, belegd met kaas uit de regio. Voor het stalletje stonden een aantal mensen ontspannen te kletsen.
In de supermarkt stond een palet schoonmaakazijn. Diverse klanten sloegen de flessen massaal in. Er werd gesproken over het mooie weer en het voornemen om met de schoonmaakazijn het tuinpad schoon te spuiten. Volgens de dames is het middel er uitermate geschikt voor. Gezien het aantal flessen op voorraad, wist de manager van de supermarkt dit ook. Keurig op ingespeeld.
De jas had ik thuisgelaten dus in T-shirt reed ik weer terug naar huis. Er werd een auto gewassen. Narcissen en hyacinten bloeiden langs de kant van de weg. Buurman liet de hondjes uit.
We zijn er allemaal aan toe.
Een zorgeloze lente.

 

(Deze column verscheen op 02-04-2014 in Het Witte Weekblad Kaag en Braassem)

‘I left my wallet in El Segundo’ (CBGB 4)

(over hoe een Nederlands bandje op het legendarische podium van CBGB in New York terecht kwam)

[In de zomer van 1996 maakte Yam Yam (Staffhorst op Zang en Gitaar, Aars op Bas en Aaij op Drums) in Utrecht kennis met de leden van de New Yorkse band Mer. Nadat we met Yam Yam in hun voorprogramma hadden gespeeld (in Nobel te Delft), nodigde de drummer van Mer, Justin Guip, ons uit om naar zijn studio in Brooklyn te komen en er, onder zijn leiding, een plaat op te nemen…]

‘I left my wallet in El Segundo’

Nog diezelfde zomer ging ik voor het eerst een lange reis door Mexico maken. Ik studeerde Archeologie van Indiaans Amerika en ging met drie studiegenoten eens van dichtbij bekijken wat we allemaal op de universiteit aan het leren waren. Onze band Yam Yam lag begrijpelijkerwijs even stil.

Bij terugkomst stond me een verrassing te wachten. Staffhorst hing aan de telefoon en gebood me de koffers ingepakt te laten want we zouden een paar dagen later het vliegtuig naar New York pakken. Justin had gebeld met de vraag of we nog interesse hadden in het opnemen van een plaat, zo vertelde Staffhorst. Dit kon wat Justin betrof op zeer korte termijn. De tickets had Bastiaan daarom voor het gemak vast geboekt. Vertrek over enkele dagen.

Na mijn eerste reactie van euforie en ongeloof doemde er een zeer praktisch probleem op. Ik had geen geld meer! De reis in Mexico had ik afgesloten met een uitgebreide duikweek aan de prachtige stranden van Xpu Ha. Een PADI-duikcursus had mijn laatste reserves opgesoupeerd.

„Regel het maar Aaij, wij gaan naar New York!”, waren de woorden van Staffhorst voor hij de hoorn op de haak gooide.

Direct na het telefoontje van Staffhorst belde ik mijn goede vriend Joost om het nieuws te delen. Joost bleek al op de hoogte. Sterker nog, Joost ging mee! Hij zou als officiële bandfotograaf fungeren.

Twee praktische problemen moesten er vóór vertrek nog worden geregeld; mijn geldprobleem en een slaapplaats in New York want er was maar beperkt plek in de studio in Brooklyn. Daar konden maximaal twee mensen terecht. Joost en ik moesten op zoek naar een alternatieve slaapplaats.

Ik had zo één twee drie geen oplossingen voorhanden.

Het eerste probleem: GELD

Aangezien ik al mijn reserves in Mexico had aangesproken was, op korte termijn, lenen het enige echte alternatief. Mijn trots stond in de weg om vrienden of familie hiervoor in te schakelen dus ik besloot te gaan informeren bij de Rabobank (géén vriend en géén familie). De opties die ze mij boden waren tweeledig. Zo kon ik mijn kredietplafond verhogen van 500 gulden naar 1500 gulden. Dat bood me de ruimte om in ieder geval het ticket naar New York te betalen.

Dus: kredietplafond verhoogd.

Die 1000 gulden extra krediet was natuurlijk bij lange na niet voldoende om ook nog eens twee weken van te kunnen leven in het peperdure New York. Dus we moesten doorpakken. Gelukkig had de in het strakke mantelpakje gehesen Rabobank-meisje nóg een optie. Ik kon natuurlijk ook nog een creditcard aanvragen. Met haar roodgelakte nagel tikte ze op het foldertje met informatie over de aanvraag van een creditcard. „Voordeel, in jou geval, is dat iedere opname met deze kaart een kalendermaand later wordt afgeschreven”, aldus het mantelpakje. De kaart bood mij de gelegenheid tot het maximale bedrag van 3000 gulden op te nemen.

Dus: creditkaart (met spoed) aangevraagd.

Horde nummer één was hiermee genomen. Aan (geleend) geld voorlopig geen gebrek.

Lees de volgende keer over het oplossen van probleem twee; de slaapplaatsen!

Een mooie jonge vrouw

Heb je ook zo genoten van de boekenweek? Wat viel het dit jaar op een fijn moment hè, zo met dat zonnetje erbij? Ik kreeg zowaar de zomer in mijn boekenbol!

Het boekenweekgeschenk dit jaar was ook een mooie. Vier- en vijfsterren recensies voor ’Een mooie jonge vrouw’ van Tommy Wieringa. Goede schrijver ook. Mocht je ‘Joe Speedboot’ van hem nog niet hebben gelezen, dan moet je dat beslist doen. Een meesterwerkje.

Adriaan van Dis werd ook nog even uit het stof gehaald en mocht de zendtijd van Mathijs van Nieuwkerk’s DWDD vullen voor (nog één keer) een aflevering van ‘Hier is… Adriaan van Dis’. Heerlijke televisie. Buitengewoon onthaastend ook. Ken je dat woord nog, onthaasten? Ik was het in alle haast bijna vergeten.

Ondanks al dat moois staat de boekverkoop zwaar onder druk. Bibliotheken sluiten hun deuren en geven uit arren moede cursussen ‘meer doen met de iPad’ of workshops ‘hoe lees ik een e-book’. Toch een beetje vloeken in de kerk, als je het mij vraagt.

Ik schrijf deze column trouwens op een iPad. In mijn ooghoek zie ik mijn e-reader liggen.

Naast mijn e-reader staat een cassette met twee boeken van Joost Zwagerman. Americana, verzamelde verhalen over Amerika. In de boekenweek gekocht bij de lokale boekwinkel. Ik werd er vriendelijk geholpen door een jonge boekverkoopster met kennis van zaken en hart voor het boekenvak. We raakten in gesprek over ‘reizen’; het thema van de boekenweek. We hadden beiden ‘De omweg naar Santiago’ van Cees Nooteboom als favoriet. Al snel spraken we over onze eigen Spaanse reiservaringen. Met mijn hoofd zat ik weer even helemaal op het Iberische Schiereiland toen ik de boekwinkel uitliep.

In alle rust vergat ik een mooie jonge vrouw.

(Deze column verscheen op 19-03-2014 in Het Witte Weekblad Kaag en Braassem)

Participeren is nog een hele kunst

We mogen 19 maart naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. Het lijken belangrijke verkiezingen te gaan worden aangezien de gemeenten steeds meer bevoegdheden krijgen.
Als inwoners van de gemeente Kaag en Braassem mogen we over twee weken dus de mensen en partijen kiezen waarvan wij denken dat zij onze stem als beste zullen vertegenwoordigen. De landelijke overheid maakt zich zorgen om de opkomst. En dan te bedenken dat we in de laatste troonrede tot participatiesamenleving zijn gebombardeerd. Als het om politiek gaat lijkt Nederland (helaas) massaal af te haken.
Ik niet, zo besloot ik. Ik ga (ook politiek) participeren! Eerst eens uitzoeken op welke gemeentelijke partijen ik kan stemmen, bedacht ik.
Als burger kom je al snel uit bij de site van de gemeente. Daar vond ik zelfs een stemwijzer en dacht: „Ha! Da’s een mooi begin.” Aangemoedigd door de zin ’Wat moet er écht gebeuren in je gemeente?’, drukte ik op: Start de test.
Vrij vlot kwam ik bij stelling 14 aan. Stelling 14 luidt: ’(We moeten) fors bezuinigen op gemeentelijke organisatie’. Op een balkje mag je vervolgens een balletje schuiven van ’helemaal eens’ tot ’helemaal niet eens’. Heb je het balletje een plekje gegeven, kun je verder met de volgende vraag.
Naast je mening geven, kun je bij iedere stelling ook de motivering van de te kiezen politieke partijen raadplegen. Wat is hun mening over de stelling? Dit is het letterlijke standpunt van het CDA m.b.t. de stelling ’(We moeten) fors bezuinigen op gemeentelijke organisatie’:
”Kwantiteit hangt af van kwaliteit (nieuwe taken: Sociaal Domein!) Regiegemeente zijn, maar niet ten koste van verlies van kennis/kwaliteit. Procesgericht werken met gebruik van kennis uit de gemeenschap: samenwerken, daadkracht, efficiency nastreven.”
Ik zucht een keer diep.
Participeren is nog een hele kunst…

(Deze column verscheen 05-03-2014 in Het Witte Weekblad Kaag en Braassem)

Translate »