• info@pedalenenverhalen.nl

Tagarchief klimmen

Jong geleerd…

Gisteren was het een heerlijke dag. Niet te koud, niet te warm. Zonnetje en wolken wisselden elkaar af. Een goed deel van de dag zaten Niekie en ik op onze campingstoeltjes voor de tent. Te lezen.

We hebben een prachtig plekje onderaan een steil campingweggetje. Zo nu en dan kijken we van onze boeken op als er een auto of camper passeert.

Ook nu komt er iets vanaf de berg onze kant op. Rustig kijken we over onze boeken naar de struik waarachter ieder moment iets tevoorschijn kan komen. Druk in zichzelf babbelend zien we een klein ventje op de fiets de berg afdalen. Op zijn hoofd een te grote groene fietshelm die licht naar achteren helt. Hij passeert ons op enkele meters en we kunnen nu horen dat hij zichzelf moed in spreekt en complimenteert met de vlotte afdaling van zo even.

Ik besluit het mannetje ook een hart onder de riem te steken en zeg: “Great job kid!”. De jongen stapt van z’n fiets af, draait ‘m om en zegt dat ie nu de berg op gaat rijden. Na een meter of twee houdt hij in en stopt. Vlak voor onze neuzen. Hij kijkt schuin onder zijn fietshelm de verte in en zegt peinzend: “I think I learned how to ride my bicycle, I don’t know, maybe six years ago”. Bewonderend beantwoord ik de kleine man met: “Oh, and thát shows!”.

De jongen begint aanstalten te maken om verder om hoog te peddelen als ik ‘m de vraag stel die zowel op Niekies lippen als op de mijne rust. “How old are you anyway?”

“I am five years old”, roept het mannetje ons toe als hij achter de struik verdwijnt.

Klimmen met kilo’s aan bagage

Klimmen met kilo’s aan bagage op de fiets lijkt voor velen geen aantrekkelijke bezigheid. Toch heb jij ervoor gekozen. Die ander zal zeggen ’je lijkt wel gek’, of ’ik ga al kapot als ik naar die berg kijk’, maar jij gaat zonder mopperen de uitdaging aan en schakelt een tandje lichter.
Je doel ligt immers achter de berg.

Onderaan de berg kijk je uitdagend op naar de top. Je gaat op de pedalen staan. Energiek kijk je zo nu en dan achterom om te zien dat je maatje nog in het wiel zit. Het gaat lekker. Toch vergeet je ongemerkt om nog langer achterom te kijken want niet je maatje maar de volgende bocht heeft nu je volledige aandacht nodig.

Meter voor meter klim je met een uitzicht dat alsmaar kleiner wordt. Je ogen vallen vaker naar het steeds korter wordende asfalt. Je fixeer je volledig op het deuntje in je hoofd dat het ritme van je pedaaltred bepaalt. Het wordt moeilijker om dit ritme vast te houden dus je krikt het volume in je hoofd een paar streepjes op. Even later zing je in een ultieme poging het deuntje hardop. Voor de helft want geluid maak je enkel bij het uitademen.

Het helpt allemaal niet meer. Het asfalt meet nog hooguit een meter of twee. Verder kijken lukt niet meer. Zelfs de volgende bocht is nu uit je gedachte.

Tenslotte blijft je blik gevangen op het voorwiel. Zolang dat wiel blijft draaien kom je vooruit. Daar is geen gedachte meer bij nodig. Ergens is het deuntje in je hoofd wat merkwaardig maniakaal gaan malen. De muziek is allang uit je tred verdwenen.

En zo is uitdagend opkijken afzien geworden.

Hobbels (Toer de France 2016)

Gisteren en eergisteren de hele dag een lege mobiel dus nu maar even een berichtje.
Ik schrijf dit op een terrasje op een voor mij bijzondere plek. Ik ben hier nl. al eens geweest. Een plek waar ik heb ab-geseild, getokkeld en heel hard gelachen. Dat laatste heeft te maken met mijn ex-collega en docent godsdienst (Peter Kattenberg). Hij wilde wel eens weten of hij misschien óók over water kon lopen. Met twee bananen aan de voeten en skistokken in de hand nam hij een aanloop van de steiger die er inmiddels niet meer is. Hij zonk zodra zijn voeten het water raakten!

Nog even over de hobbels van eergisteren. De eerste hobbel was de heuvels die serieuze vormen aan begonnen te nemen. Zweten!
De tweede was de regen onderweg. Plensbui van een half uur.
De derde was Nicole die tijdens het misschakelen bergopwaarts de ketting brak. Gelukkig konden we terug bergafwaarts naar een dorp waar ook een fietsenwinkel was! Met geleend gereedschap heb ik de ketting kunnen repareren.

Ondanks alle vertraging hebben we die dag nog 64 km op de teller gekregen. Gelukkig had de camping in Spa een goede kok. We hadden trek voor twee.

Gisteren werden de heuvels nog grotere hobbels. We hebben veel stukken moeten klimmen met een stijgingspercentage tussen de 5 en 10%.
In totaal 44km af kunnen leggen. Wel een geweldige camping gevonden met allemaal tokkies en een visvijver.

Dit was ‘m voor nu, we gaan nu verder fietsen naar Luxemburg.

1
Translate »