• info@pedalenenverhalen.nl

Onze Griekse weken

Onze Griekse weken

Nicole Aaij-Burgmeijer

Ik ben een hardlopende fietser
Nicole Aaij-Burgmeijer

Latest posts by Nicole Aaij-Burgmeijer (see all)

We hebben Eric en Regina, door wie we onderweg zijn uitgenodigd in Katouna (Lefkas) laten weten dat we er op dinsdag zullen zijn. De dag voor aankomst treffen we een Oostenrijker. Hij komt uit tegenovergestelde richting en verteld ons dat we de tunnel bij Preveza niet door kunnen. Die is verboden voor fietsers. Zelf had hij mazzel, want aan zijn kant waren wegwerkzaamheden en daardoor mocht hij doorfietsen. Het alternatief is 140 km via de weg naar Aktio. We zoeken op internet naar de mogelijkheden. Dennis oppert dat we anders gaan liften. Er is vast wel een vrachtwagen die ons de tunnel door helpt. We lezen dat we door een auto naar de andere kant gebracht kunnen worden. Zwaaien voor een camera bij de ingang van de tunnel zou helpen. Van Eric krijgen we een telefoonnummer van deze “tunneldienst”. Het komt vast goed de volgende dag. 

Als we de dag erna aan komen fietsen staat er al een groepje fietsers uit Turkije bij de tunnel. De mannen staan er al een half uur en hebben al gebeld en voor de camera gezwaaid. Er zou een auto komen om ze op te halen. 

wachten voor de tunnel

Na tien minuten komt er een nog Duits stel aan op de fiets. We vertellen hun de stand van zaken, maar de man zegt dat Lefkas de andere kant op is. Hij wijst in de richting van waar wij vandaan komen. We proberen hem te overtuigen dat Lefkas echt aan de andere kant van de tunnel ligt maar hij stapt op en fiets in tegengestelde richting weg. Zijn vrouw kijkt ons hoofdschuddend aan en zegt: ”Daar ben ik al 50 jaar mee getrouwd.” Ik kan nog net voorkomen dat ik zeg: ”Dat is knap.” 

We kletsen met haar over het fietsen. Zij hebben sinds drie jaar een e-bike. Haar man heeft slechte knieën dus is dat een oplossing. Na vijf minuten komt haar man terug en zegt dat Lefkas toch echt de andere kant op is en zegt haar dat ze meteen op moet stappen. De vrouw is verbaasd en zegt dat wij er met z’n achten toch niet voor niks staan te wachten om de tunnel door te kunnen. De man neemt haar echter niet serieus en lijkt er klaar mee te zijn. “Je stapt nu op!” Zijn toon is dwingend. Wij draaien ons, vanwege de plaatsvervangende schaamte maar even om. Hoe dominant de man ook is, de vrouw houdt voet bij stuk en probeert hem te overtuigen samen met ons te wachten om de tunnel door te mogen. We horen hem zeggen dat hij verderop Aktio op de borden heeft zien staan. Dat is de route over land naar Lefkas bedenkt Dennis zich. Ik heb medelijden met de vrouw en probeer haar te helpen door te vertellen dat ze inderdaad die kant op kunnen fietsen. Dat ze de keus hebben tussen 1600 meter tunnel of 140 km over land om Lefkas te bereiken. De vrouw kijkt me opgelucht aan en bedankt me. De man bindt even later in en de keus is gemaakt dat ook zij door de tunnel gaan. 

Ondertussen komt de politie aan. Zij komen echter niet voor ons. Waarvoor wel weten we niet. Er komt daarna een pick-up van werkverkeer aanrijden. Die komt om ons naar de andere kant van de onderwatertunnel te brengen. De fietsen zouden achterin de bak moeten, maar tien fietsen is ‘m te veel. Hij besluit een vrachtwagen te gaan halen. 

Inmiddels probeert de dominante man een vriendelijk praatje aan te knopen, maar ik probeer hem zoveel mogelijk uit de weg te gaan. Ik heb geen zin in deze norse clown. 

Uiteindelijk wordt er besloten dat de tunnel in zijn geheel van beide kanten wordt afgesloten voor het overige verkeer en dat wij er met z’n tienen doorheen mogen fietsen. We moeten er zo snel mogelijk doorheen dus graag zo hard mogelijk fietsen, werd ons gezegd. 

Als alles in gereedheid is gebracht en we mogen gaan, gaat de Duitse dame op haar e-bike er als een speer vandoor. Haar koppige man fietst helemaal achteraan. Als we aan het einde van de tunnel omhoog moeten komt hij me ‘fullspeed’ voorbij en zegt: ”Geiles electro.” Ik slik alles wat er in me opkomt in. De Duitsers zijn er vandoor. We kunnen het ons wel voorstellen, want hij heeft zich echt belachelijk gemaakt. En van zijn vrouw kunnen we ons voorstellen dat zij zich enorm schaamt. We maken nog een praatje met de Turkse fietsers en gaan verder richting Katouna.

We hebben Eric en Regina twee weken eerder onderweg ontmoet en zij nodigden ons uit bij hun langs te komen. Wij stonden toen net op het punt om te bepalen of we via Athene met de boot naar Turkije zouden gaan of over land. Met deze uitnodiging werd de keuze voor ons gemaakt. 

Als we Lefkas-stad in fietsen zegt Dennis: ”Kijk Niek, de halve marathon.” Het is dinsdag en op zaterdagavond is er een 10 km en een halve marathon op het eiland. Daar wil ik graag aan meedoen. We hebben geen idee hoelang we mogen blijven dus we leggen voor of we in ieder geval tot na de halve marathon mogen blijven. Van Eric en Regina mogen we tot juni blijven. Pas dan komen er vrienden die in het muggennest (zo heet het gastenverblijf) slapen. We eten ’s avonds heerlijke eigengemaakte linzensoep met z’n vieren. 

Op 1 mei vieren ze feest in Griekenland. Iedereen is vrij en ’s avonds wordt er in het dorp gegeten, gedronken en gedanst, maar het is niet zulk lekker weer dus het feest gaat niet door. Het heeft ’s middags geregend en het is ongeveer 18 graden. Dat is winter voor de Grieken. Voor mij komt het goed uit. Ik heb last van mijn buik en blijf dichtbij de wc. Gelukkig voel ik me de volgende dag weer prima en wordt het feest op vrijdag alsnog gevierd en ben ik erbij. Ik doe zelfs nog een dansje. Iedereen in de kring is meteen uit ritme. 

Lefkas

Met Jimmy (de Jeep) rijden Eric en Regina ons rond over het eiland. We zien in één dag een heleboel, maar ze kunnen ons niet alles laten zien. Voor ons een goede reden om nog eens terug te gaan naar Lefkas. Het is er prachtig. We bezoeken een klooster, stoppen bij prachtige uitzichten, eten een ijsje in een mooi dorp aan zee, struinen door een verlaten Amerikaanse legerbasis opzoek naar waardevolle schatten en ontmantelen een bus die in een bocht als een hoopje schroot is achtergelaten. 

De verlaten VS legerbasis op Lefkas
De rol met plaatsnamen uit de bus gaat mee

Op zaterdagvond word ik door zowel Nederlanders als Zwitsers (vrienden van Eric en Regina) aangemoedigd tijdens de halve marathon, waardoor ik op die afstand zelfs een pr loop en derde word in mijn leeftijdscategorie. 

Een oranje High Five!

Op maandag is het helaas tijd om gedag te zeggen. Niet om afscheid te nemen, want we gaan elkaar zeker nog zien. Het is bijzonder om mensen te ontmoeten die je na een kort gesprekje uitnodigen en hun huis en hart voor je openstellen. Het was een heel fijne week in Katouna. 

We gaan na Katouna op weg naar Athene. De eerste dag is het lekker vlak. Heel fijn om de benen weer te laten wennen aan het fietsen. Na ongeveer 60 km komen we een camping tegen en besluiten daar de tent op te zetten. Het seizoen lijkt nog niet begonnen. We zijn de enige gasten. We kunnen bij het gesloten restaurant overdekt zitten en koken. Een Duits stel met de camper vraagt of er plek is. De eigenaar is weg, maar wij denken van wel. Na een rondje camping besluiten ze toch verder te rijden. Een camping runnen is misschien toch niet ons ding. 

De dagen erna mogen we weer flink aan de bak. We fietsen niet meer langs de kust, maar door de bergen. Het is soms pittig, maar het levert ook mooie uitzichten op. En we vinden hier prima plekken om te wildkamperen. 

We zetten de tent op een oud voetbalveld.

Een Nederlands stel uit Hazerswoude is gestopt voor een schildpad. De man staat ermee in zijn handen als we aan komen fietsen. Het zijn de Jan en Anneke van Griekenland. Jan en Anneke zijn mijn ouders en hebben veel gezien van Indonesië. Deze mensen kennen de mooie plekjes van Griekenland. Zij adviseren ons de mooiere noordelijke route naar Athene te nemen en niet de zuidelijke route.

Over de brug naar Patras

Als we later kijken zien we dat we flink moeten klimmen bij de noordelijke route. We besluiten de brug te nemen richting Patras en toch de zuidelijke route te fietsen. We hebben de keus om het voetgangers pad van de brug te nemen maar dan wachten ons aan het einde flink wat trappen die we af moeten. De andere optie is over de (snel)weg, maar dan mogen we op de brug niet stoppen voor foto’s. We besluiten de weg te nemen, maar het is ons niet duidelijk waar we er dan eigenlijk weer af moeten. Uiteindelijk fietsen we nog een aardig stuk op de snelweg, wat uiteraard niet de bedoeling is. Gelukkig komt er na een paar kilometer een afslag en kunnen we via de parallelweg (the old national road) verder. 

Wij vinden het een mooie route langs te kust. Het meeste verkeer gaat via de snelweg, dus erg druk is het er niet. We passeren genoeg plaatsjes voor een bakkie, kunnen prima boodschappen doen en vinden er prima campings. Op dit stuk zijn de mogelijkheden om te wildkamperen, zo vlak aan de kust, minder. Daarnaast is een douche ook welkom op dagen dat het warm is en we moeten zwoegen. 

Gisteren zijn we aangekomen in Piraeus. We hebben een hotel voor twee nachten vlakbij de haven. Bij de ticketverkoop vragen we naar de mogelijkheden om naar Turkije te varen. De jongeman kijkt bedenkelijk. Volgens hem moeten we dan via Chios en daarna door naar Cesme. We kunnen woensdag vertrekken. We willen maandag vertrekken, maar dat kan niet. Ik vraag hem naar de mogelijkheden om via Kos naar Bodrum te varen. Dat kan op maandag. Voor de fiets moeten we 28,50 euro betalen. We zeggen dat we twee fietsen hebben. Hij kijkt me vol bewondering aan. Denkt hij dat we op de tandem zijn of dat ik Dennis achterop heb? Als hij de kentekens wil hebben kijken we hem bedenkelijk aan. Hij denkt dat een bicycle een motor is. Nu is het duidelijk wat hij dacht en wordt de twee keer 28,50 euro weer van de prijs afgehaald en de bewonderende blik voor mij op een motorfiets is ook meteen weg. Het helpt niet als ik zeg dat de motor mijn benen zijn.

Nicole Aaij-Burgmeijer

Ik ben een hardlopende fietser

17 comments so far

Jan BurgmeijerPosted on3:20 pm - mei 12, 2019

Voor de Griekse week gaan wij altijd naar de Lidl

Marius en LampoeiPosted on4:04 pm - mei 12, 2019

Wat fantastisch dat je nog even tussendoor een stukje gaat hard lopen . En dat van die Duitserrrrrrrrrrrrrrrrrrrs, Waren ze wel op hun eigen farath? ha ha Het begint hier ook een beetje voorjaar te worden. geniet van de mooie dingen die je onderweg tegen kom. groetjes uit het mooie Lobith.

IdaPosted on4:40 pm - mei 12, 2019

Leuk verhaal weer en gewoon ff n halve marathon gelopen ???!!!! Petje af hoor

Sam en JuutPosted on5:47 pm - mei 12, 2019

Wat een prachtig verhaal weer Nicole. En wat hebben jullie een conditie! Laat Jan Burgmeijer maar lekker naar de lidl gaan !

LiaPosted on6:11 pm - mei 12, 2019

Heerlijk verhaal om te lezen Nicole. Jullie gaan lekker!

CoortjePosted on6:45 pm - mei 12, 2019

Geweldige pedalen verhalen waar ik in mee mag lezen. Ik vind jullie kanjers om deze grote Bali uitdaging aan te gaan. In Bali(Indonesië) ligt ook mijn hart net als van je ouders Jan en Anneke, die ik ken van de Indonesie site. Zet ‘m op en ik blijf jullie volgen tot aan de loempia’s😂🍀😂

Renate KorfPosted on7:42 pm - mei 12, 2019

fantastisch verhaal weer, ondanks dat ik jullie mis, geniet ik zo mee van jullie avontuur, dikke kus van mij xxx

GertPosted on9:20 pm - mei 12, 2019

Best jongelui, bijna 42 jaar geleden overnachtte ik met mijn oudste broer in Piraeus om de volgende dag te vertrekken naar Kreta, waar we vervolgens in een week aanhoudende hittegolf belandden. In dezelfde vakantie ook in Istanbul geweest en nog een stukje door het westen van Turkije gereisd. Goede herinneringen! Lekker kleurtje hebben jullie inmiddels! (toch maar een paar reservebandjes aanschaffen?) Goede reis.

JanPosted on5:30 am - mei 13, 2019

Wat is dat toch heerlijk te lezen.

TedPosted on8:15 am - mei 13, 2019

Mooi verhaal Nicole,mooi geschreven,ik geniet ervan.

Elly KaatsPosted on8:15 am - mei 13, 2019

Wat zijn jullie diehards zeg. Leuk jullie belevenissen te lezen. En Nicole petje af voor je halve marathon met een pr🥇

Carrie van der VoortPosted on10:00 am - mei 13, 2019

Hoi luitjes,

Zozo, waanzinnig dat jullie al in Griekenland zijn!
Respect!!!!!
Ik doe het jullie niet na!
Fiets ze en nog heel veel plezier!

groet Carrie (nicht van Marjolein v Iperen)

GreetjePosted on4:16 pm - mei 13, 2019

Weer een prachtig verhaal ik geniet er van en wat vind ik jullie toch knap voor al nog even tussen door een halve marathon wat een lef!
Gaan jullie nog naar Istanbul? Ik ben er zondag 26 mei tot 30 mei. Niet met de fiets hoor!
Heel veel plezier!

SonjaPosted on5:32 pm - mei 13, 2019

Onvoorstelbaar wat jullie meemaken!! Waarschijnlijk het mooiste in jullie leven…….echt super, geniet ervan.

RietjePosted on6:08 pm - mei 14, 2019

Welkom in Bodrum oftewel Hoşgeldiniz op z’n Turks.
Wat geweldig dat we jullie hebben mogen ontmoeten hier in Bodrum. Dochter en Schoonzoon van Anneke en Jan die we ook, heel bijzonder, in december 2017 op Bali hebben leren kennen.
‘Some things are meent to be..’

Didi en TheoPosted on7:25 pm - mei 14, 2019

Weer prachtig om te lezen wat jullie onderweg mee maken. We zijn benieuwd hoe jullie verder fietsen. Geweldig Nicole om ook nog even de halve marathon te lopen. Anneke en Jan zullen ook heel trots op jullie zijn. Veel succes en we kijken uit naar het volgende geschreven verhaal.

F.J. NijhofPosted on8:02 pm - mei 17, 2019

Hallo Dennis en Nicole,
Prachtig, jullie belevenissen! Er zijn van die dingen, die jullie meemaken, komen mij bekend voor…… zoals jullie avontuur bij de tunnel, waar je niet door mocht. Hetzelfde had ik in Noorwegen: je staat voor een donker gat in de berg en je wilt naar de andere kant…. Er staat een bord: Verboden voor fietsers en hikers… er is niemand, die je wegwijs kan maken.. tja, wat dan? Ik ben in het dorp de supermarkt ingelopen, het probleem vertelt en zie daar: ER werd een oplossing bij de kassa bedacht… Er was toevallig een klant net auto en aanhanger. Deze bood aan de fiets in de aanhanger te leggen, klep dicht en wilde mij wel door de tunnel rijden! Nou, ik blij en was geholpen! Dus: Tip voor een volgende keer. Veel plezier – geniet er van! Groet, Frits

Leave a Reply

Translate »