• info@pedalenenverhalen.nl

Fietsend tussen de rijstvelden

Fietsend tussen de rijstvelden

Volg me

Dennis Aaij

Een drummende schrijver of een schrijvende drummer, maakt niet uit. Het ritme is leidend.


P.S. Ik zoek een uitgever!
Dennis Aaij
Volg me

Latest posts by Dennis Aaij (see all)

Vietnam, het land van de harde bedden! Daar is niets aan gelogen. Gisteren heb ik een formulier voor ons guesthouse in moeten vullen. Ik heb het A-4tje volgeschreven met ons matras als ondergrond. Verder niets. Met balpoint. Niet 1 keer met de punt van de pen door het papier geprikt. Zelfs niet bij mijn handtekening. Zo hard zijn de matrassen in Vietnam. We slapen er prima op omdat we moe zijn van het fietsen maar ik merk dat ik vannacht op mijn zij heb gelegen. Ik heb een pijnlijke schouder. Na wat navraag bleek Nicole ook een pijnlijke schouder te hebben. 

We verbijten de pijn en pakken onze fietsen om op zoek te gaan naar een ontbijtje met koffie. We zijn gisteren in Mai Chau aangekomen, 140 kilometer ten zuidwesten van Hanoi en we moeten het plaatsje nog verkennen. Dit zullen we te voet moeten doen want mijn achterband staat plat en die ga ik niet plakken op een lege maag. 

Na een korte wandeling vinden we zoete broodjes en koffie met ijsklonten. Dit blijkt genoeg voeding om de achterband te repareren. Als we dan even later toch door de rijstvelden fietsen, zien we voor het eerst echt hoe mooi de omgeving hier is. We hebben er twee dagen over gedaan om van Hanoi naar Mai Chau te fietsen maar hebben niet veel achterland gezien. Links en rechts van de weg waarop we fietsten was het grotendeels bebouwd en we moesten tussen de huizen door kijken om de achterliggende akkers te zien. 

Als we na anderhalve dag fietsen de bergen in klimmen worden we eindelijk door de groene natuur omarmt. We hebben dan al een tropische regenbui te verwerken gekregen maar eerlijk gezegd werkte die verkoelend. De warmte in Vietnam is niet te vergelijken met die van de -stan landen. Hier in Vietnam begin ik al te zweten als ik naar mijn fiets kijk. En niet zo’n klein beetje… Het zweet loopt met liters tegelijk in een constante stroom langs de klep van mijn pet, via het frame van mijn fiets op straat. Mijn shirt en broek zijn doorweekt en glimmen van het zweet alsof ik zojuist vanuit het water op het droge getrokken ben. En zo voel ik me ook. De hele dag door.

De berg van die middag blijkt 700 meter hoog. En al na tien meter met een klimpercentage van 6% loop ik leeg. Letterlijk en figuurlijk. Dat zweten is een nieuwe dimensie voor me. Ik moet daar nog even aan wennen merk ik. 

Die berg ligt inmiddels weer achter ons. Zo gaat dat met fietsen. Voordat de volgende berg (nog steiler en hoger) zich aandient nemen we een rustdag en die brengen we dus hier, tussen de rijstvelden van Mai Chau, door. 

fietsen tussen de rijstvelden

We fietsen via de rijstvelden per ongeluk naar een klein dorpje dat tussen de bergen verstopt ligt maar dat toeristen desondanks feilloos weten te vinden. Ze worden er namelijk met bussen tegelijk gelost en lopen een door gidsen geleid rondje langs diverse tafels met handwerk en ander toeristisch gerei. De traditionele huizen zijn er van donker hout en staan op palen maar om dat te zien moet je goed kijken want koelkasten met blikjes cola, vriezers met ijsjes en terrassen met grote menu-borden schreeuwen harder om aandacht. En dan is er ook nog de alom aanwezige wifi. Voor als je even helemaal geen zin hebt in omgeving.

We fietsen snel verder.

Vlinders. We zien prachtige vlinders zo groot als vogeltjes. Ik moet aan Erik Beishuizen denken als er een prachtexemplaar enkele meters met me op vliegt. Alsof ie aan een touwtje zit. De lange staart maakt het beeld compleet. Ik zie een vlieger voor me en dan denk ik automatisch aan Erik. Erik was in een eerder leven gepassioneerd verkoper van vliegers. Tot de zaak failliet ging. Nu verkoopt hij platte tv’s en die schijnen aanzienlijk harder de winkel uit te vliegen.

Ik heb hier in Vietnam aan meer mensen ‘van thuis’ moeten denken. Een ervan is Coen. Aan Coen moest ik denken toen ik in Hanoi ambachtelijk fraai gevouwen ansichtkaarten zag. Coen is een vriend en oud-collega waarmee te lachen valt. 

Toen Nicole me gisteren vroeg wie ik van mijn vrienden óók in staat achtte zo’n reis als de onze te ondernemen, riep ik direct ‘Coen!’. Misschien was ik zo stellig vanwege het woord ‘ondernemen’ in de vraag. Coen is leraar economie maar daarnaast, en vooral, een ondernemer in hart en nieren. Hij koopt en verkoopt bij voorkeur zaken die je handig op kunt vouwen. Zo kent hij de markt der vouwfietsen als zijn broekzak. Toen de winstmarges van de opvouwfietsen kleiner dan de fietsjes zelf werden, schaalde Coen, flexibel als hij is, óp en ging in de vouwwagens. Net zo makkelijk! (In zijn tuin staat ook nog een opvouwmotorboot. Niet gelogen!) Toen we nog collega’s waren op het Visser ’T Hooft Lyceum in Leiderdorp, riep ik tegen iedereen die het maar wilde horen: ‘Coen is een topgozer, daar kun je op vouwen!’

Eerlijk gezegd komen jullie allemaal langs in mijn gedachten. Dat is helemaal niet moeilijk als je duizenden kilometers fietst. Ik heb de tijd om aan ieder van jullie te denken en doe dat naar hartenlust. Ook denk ik veel aan mensen die er niet meer zijn, mensen waar ik geen nieuwe herinneringen meer mee zal maken. Van hen koester ik de oude des te meer. En dat lukt prima hier tussen de rijstvelden van Vietnam!

Dennis Aaij

Een drummende schrijver of een schrijvende drummer, maakt niet uit. Het ritme is leidend. P.S. Ik zoek een uitgever!

10 comments so far

TedPosted on5:13 pm - sep 18, 2019

Mooie gedachten aan de mensen die je lief waren,die komen dan voorbij in de rust van de natuur,goed om ff bij stil te staan.Mooi geschreven verhaal.❤️

EstherPosted on7:02 pm - sep 18, 2019

Vanaf ons strandbedje in bodrum genoten van jullie verhaal
Groetjes Esther en Chantal

Yvonne LutgerinkPosted on8:45 pm - sep 18, 2019

Ja…dat zweten, dat is wel wat! Daar zul je de komende tijd nog veel last van hebben. Het heeft een voordeel: het zorgt geheid iedere dag voor een ultiem geluksmomentje! Namelijk de verfrissende douche na een vermoeiende, natte fietsdag. Soort highlight van de dag zeg maar…

FritsPosted on2:36 am - sep 19, 2019

tja… druppeltjes nattigheid… niet van de regen, maar van het zwoegen in de ietwat hogere temp. en hogere luchtvochtigheid. Petje af hoor! Tussen de rijstvelden door fietsen lijkt me heel apart; geniet er van.
Wat die harde planken bedden betreft: men zegt dat een ‘harde matras’ goed is voor je rug, geen kromme rug van…. maar een keiharde plank…. dat is echt wat anders. Kun je niet je slaapzak als (extra) matras gebruiken? Het is daar warm genoeg om óp je slaapzak te gaan ‘tukken, dan er ín, toch? Ik wens jullie sterkte bij het uitproberen…. groet, Frits.

Riet petersPosted on12:50 pm - sep 19, 2019

Lieve Nicole en Dennis.

Wat heb ik een bewondering voor jullie. Ik geniet enorm van de verhalen. Het is net een prachtig boek en het lijkt net of ik er zelf bij ben zo levendig verteld. Hoop nog veel van jullie te horen.

CoortjePosted on1:40 pm - sep 19, 2019

Prachtig tussen de rijstvelden. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik vandaag mag vliegen naar de rijstvelden in jullie eindbestemming Bali.Ik zal ze zeggen dat jullie er aan zitten te komen, fietsen, en dat ze de loempia’s klaarzetten. Succes voor jullie beiden Toppers!!!

Elly KaatsPosted on2:08 pm - sep 19, 2019

Mooie inzichten, vind jullie stoere zwoegers met aandacht voor elkaar, omgeving en mensen die jullie koesteren. Een goede reis verder op zoek naar ….

Didi en TheoPosted on1:42 am - sep 20, 2019

Wat een kanjers zijn jullie. Druppels zweet langs jullie rug. Wij kunnen niet aan jullie tippen, maar toch zitten er raakpunten bij. De harde bedden zijn heel herkenbaar. Ha ha ha maar wij sliepen er goed op in laos. Mooie rijstvelden en je gedachten laten gaan. Bij mij komt steeds een lieve fietsvriendin in mijn gedachten. Veel te jong op 57 jarige leeftijd overleden. De groene route samen gefietst in Frankrijk en elke keer in Thailand omstreeks februari hoor ik de krekels en zeg ik tegen Nora. Hoor je ze, dat doen ze voor jou. Geniet van het leven en jullie bijzondere fietstocht. Tot jullie volgende verhaal. 😍😘😎👍👍❤

RenatePosted on2:48 pm - sep 21, 2019

Mooi lieve Dennis en Nicole 💕

CoenPosted on9:24 am - sep 24, 2019

Mooi verhaal Dennis, ook omdat ik er in voorkom! Aan een nieuwe onderneming ben ik inmiddels begonnen op het Bonaventura in Leiden. Hier heb ik nog veel kennis uit te vouwen!

Leave a Reply

Translate »