• info@pedalenenverhalen.nl

– Toer de France 2016

Rustdag 2 (Toer de France 2016)

Zo’n rustdag geeft je de tijd om alle gedane indrukken eens op je gemakje te verwerken. Je status als vakantiefietser is toch een bijzondere. Mensen groeten je en moedigen je aan als je bergop worsteld en boven komt. Wat opvalt is dat het vooral mensen van middelbare leeftijd en daarboven zijn die een knikje, duim of aanmoediging voor ons over hebben. Fietsers (meest wielrenners en mannen) onder deze leeftijd lijken zich vooral op hun eigen prestaties te richten. Van hen geen enkele blik van verstandhouding.

We komen nu ook meer collega vakantiefietsers tegen. Ik moet zeggen, een eigenaardig slag mensen. Op onze huidige camping in Wiltz staan we met drie stellen en hun tentjes naast elkaar. Allen fietsers. De man van het derde tentje (van onze tent af gerekend) bijvoorbeeld, sprak vanmorgen met een volume van ongeveer 60 decibel tegen zijn vrouw. Nadat hij, gewapend met een rol toiletpapier, de wc had bezocht, sprak hij bij terugkomst met liefst 85 decibel tegen zijn vrouw. Een stijging van maarliefst 25 decibel! Het was Nicole ook opgevallen. Verder waren hun fietstassen en shirts knalgeel. Ook al zo schreeuwerig.

Links van ons schreeuwt een klein meisje al geruime tijd om haar vader. Ik heb het vermoeden dat vader er niet is. Wel hoop ik vurig dat hij louter om een boodschapje is.

In tent 2 zit een stel waarvan de vrouw zich manifesteert als een heuse kilometerfetisjist. “Hoeveel km hebben jullie gefietst?”, vraagt ze zodra we op ons campingplaatsje aankomen. “Bijna 400 km, zegt Nicole, we doen de Groene Weg!” Dan was het volgens madam onmogelijk dat we 400 km hadden gefietst. Haar man oppert dat we wellicht niet in Maastricht gestart waren. Wij beamen dit en Madam neemt schoorvoetend genoegen met deze lezing. Even later (manlief toont zijn fetisj voor kwaliteitfietsen en campingaccessoires) begint manlief over onze fietsen. Nicole, zo had hij direct gezien, reedt ook op een Santos. Net als zijzelf. Echter reden zij op een Santos met rohloff naaf en riem. Net iets beter dan de fiets van Nicole. Ik zeg: “Dat klopt! Haar ketting is al op dag 3 gebroken!”. Nou, hij reed al 10-20 duizend km op een riem die ingescheurd was. Zelfs dán was het, volgens de man, nog niet nodig om deze te vervangen! Uiteraard hadden ze een reserve riem bij zich mocht het onwaarschijnlijke toch gebeuren.
Madam corrigeert inmiddels de bewering van haar man. Het gaat volgens haar al zeker om 30 duizend kilometer! Manlief stemt berustend in met de 30 duizend kilometer.
Manlief ratelt nog wat door over mijn fiets (onnodig duur) en nodigt ons uit om eens naar hun uitrusting te komen kijken (hun tent was het neusje van de zalm). Daar konden we als aspirant vakantiefietsers ons voordeel mee doen mochten we volgend jaar weer gaan fietsen. Op de achtergrond is Madam aan het uitzoeken hoe het komt dat ze volgens planning 64 km zouden afleggen naar de camping maar in werkelijkheid 54 km op de teller hadden staan.

Ik heb vannacht (ik had hoge nood en de toiletten waren nét iets te ver) tegen een tent staan pissen waarvan ik, uit betrouwbare bron, heb vernomen dat het werkelijk hét neusje van de zalm is.

Haaijku (Toer de France 2016)

‘kheb vandaag mijn fiets

veelvuldig horen zuchten

warm zijn die heuvels

Happy Birthday (Toer de France 2016)

Vanmorgen vroeg een dikke zoen en de felicitaties van Niekie in ontvangst genomen. Ik ben jarig.
Ontbijt op bed! Broodje met jam. Blijkt de jam te lekken. Hele tas onder de jam. Goedemorgen!

We hadden vandaag een plan. Het plan was om vroeg op te staan en het grootste deel van de 80 km etappe in de ochtend te rijden. Het zou immers warm worden!

Na het plakkerige ontbijt direct de tent afbreken en de tassen op de fietsen. Ik pak mijn fiets… Lekke band!
Fiets op de kop en plakken maar. Onze vroege start liep dus al snel vertraging op.
8 uur zaten we goed en wel in het zadel. Het was al direct warm dus insmeren geblazen.

Het waren vandaag weliswaar minder stijle klimmetjes maar de lengte, de temperatuur en het valse plat maakte de etappe van vandaag de zwaarste tot nu toe. Er was geen ontsnappen aan de hitte.
We keken uit naar de camping. Om een uur of drie reden we de ingang op. Stik kapot. Bij de receptie aangekomen werden we begroet door een geit. Dat schijnt in Frankrijk heel gewoon te zijn. Een vrije in- én uitloopgeit merkte ik al snel. De geit liep immers met ons mee de receptie binnen.
Plekje voor de tent? Geen probleem. Ik geef u een schaduwplaats, aldus de receptionist.

De camping ligt in de plaats Volstroff. Onderweg hiernaartoe deed dit me al fantaseren over het Oostblok en het communisme. De naam klinkt zo Russisch.
Nu we met de fiets ons plekje zochten, werd die gedachte steeds meer werkelijkheid. Laat ik er maar niet langer doekjes omheen winden. We zitten op een Oostblok-camping!
De bodem is zo hard als het optreden van Stalin tegen afvallige communisten. De campingwinkel kent net zoveel lege planken als menig supermarkt in het Oost Duitsland van Erich Honecker (al lijkt het volk in het iniminie zwembad zich kostelijk te vermaken; volgens mij is het pure propaganda!).

Kortom een verjaardag om snel te vergeten!

Tokkies (Toer de France 2016)

De haiku van eergisteren vertelde het hele verhaal. Wat hebben wij afgezien! Dat natuurlijk wat het fietsen betreft. Op de camping in Vic-Sur-Seille aangekomen kregen we een fijn plekje aangeboden en maakten we snel kennis met Arie. Arie is iemand die zichzelf graag hoort praten maar daarbij niemand kwaad doet. Ook is hij een vakantiefietser en tevens buurman voor een dag.

Na het opzetten van de tent begon eigenlijk de ellende. Achter ons stond een stacaravan met zo op het oog vaste klanten.
Tokkies.

Zoon Tokkie was alleen thuis en deed zich voor als aspirant dj. Volume op 10 en alleen maar intro’s afspelen. Nooit een liedje helemaal. Nu verwacht je bij de leeftijd van zoon Tokkie een hakkeboem muziekstijl maar niets is minder waar! Oude klassieke Franse chansons. Op zich leuk maar al snel irritant op voornoemd volume en steeds afkappen na max 30 seconden.

Nu zul je denken ‘kom op Denno, zeg er wat van!’, maar toeval wil dat ik een glimp van pa Tokkie had opgevangen tijdens het opzetten van de tent. Iets beviel me niet aan de man. Hoofd was té rood (drank of zon, ik gokte beiden) stem te luid en enkele aggresieve tatoeages op hooligan-plekken (oa in de nek). Om het fraaie geheel af te toppen hadden ze pa Tokkie een piercing door de wenkbrauw geslagen.
Ik liet het kind dus begaan.

We waren inmiddels een aantal uur gesettled toen de rest van het gezin zich weer bij dj-Tokkie had gevoegd. Ze waren vlees wezen halen voor op de barbecue. Weldra dwarrelden de kolendampen over ons grasveldje en door onze tent.

Vader was op een dwingende wijze luidruchtig. Naar zijn zoon, de dj, was hij ronduit vijandig. Aangezien Nicole en ik deze hele onderneming op touw hebben gezet om te genieten en te relaxen, besloten we een rustiger plekje op te zoeken aan de rand van de visvijver. Buurman Arie ging mee voor een bakkie thee.

Vakantiefietsen en roparun waren onderwerpen van gesprek. Hoogtepunt: Arie die door zijn hypermoderne supercompacte lichtgewicht strandstoel van 100 euro zakte (hij had gelukkig het bonnetje nog).

Vanaf de plek aan het water hadden we goed zicht op onze tent. Óók op de Tokkie familie achter onze tent (goed zicht vanwege de terrasvormige opbouw van de campingplaatsen alhier). Hóren konden we vooral pa Tokkie. Het leek er verdacht veel op dat hij midden in een kwade dronk verwikkeld zat. Kleine dj nog altijd mikpunt van zijn toorn.
Het tumult bij de Tokkies liep zelfs zo erg op dat Arie zijn monoloog over team 158-159 van de roparun moest onderbreken (en geloof me, dan moet er écht iets aan de hand zijn).

Over het terras van de Tokkies zagen we een stoel vliegen. Kort daarop gaf pa Tokkie de kleine dj een vuistslag in het gezicht. Moeder Tokkie (verschrikkelijk mager, vermoedelijk als gevolg van de combinatie angst en stress) deed een angstige poging om pa bij dj vandaan te houden ofwel andersom. Pa stond te schreeuwen en te wijzen naar zijn zoontje alsof ie tegenover een supporter uit de harde kern van de tegenpartij stond. In alle opzichten een zielige vertoning.
Ik ben hierop naar de receptie gelopen om melding van het voorval te maken en een verzoek voor een ander plekje voor onze tent. Ik kreeg niet de indruk dat ze van het gebeuren opkeken. Ze wisten direct om wie het ging en er ging ook direct iemand op af. Gelukkig kalmeerde pa Tokkie enigszins. Toch hebben wij én Arie, onze buurman van een dag, onze tenten opgepakt en verplaats naar een plek waar ongeveer 20 kinderen luidruchtig maar met veel plezier aan het spelen waren en, wie weet, ook dromen van een toekomst als dj.

Translate »