• info@pedalenenverhalen.nl

– Het Loempia-Avontuur

Ankerplaats Rijnsaterwoude

Een reis begint natuurlijk ergens.

In menig reisverhaal of -verslag wordt de plaats van vertrek grotendeels buiten beschouwing gelaten. Hooguit meldt de schrijver de plaats als vertrekpunt en na thuiskomst nóg eens, om aan te geven dat het verhaal erop zit. Een beschrijving van wat als ankerplaats van een reis kan worden beschouwd, ontbreekt nog al eens omdat een reis pas is begonnen als je de ankerplaats achter je laat.

Onze ankerplaats is Rijnsaterwoude. 

Om een beeld te vormen van Rijnsaterwoude, in geval je dit pittoreske dorp in Zuid-Holland nog niet kent, nodig ik je uit mee te doen aan de volgende oefening.

Je mag even denkbeeldig je ogen sluiten. 

Rijnsaterwoude is een lintdorp. Het lint wordt gevormd door de Herenweg (kies nu zelf in gedachte een zijdezacht lint in je favoriete kleur; de mijne is groen). De Herenweg is van oudsher een verbindingsweg tussen Alphen aan den Rijn en Amsterdam. Van die eeuwenoude handelsweg ligt een meter of 1200 a 1300 in het dorp Rijnsaterwoude. Veel langer is het niet (maar het is precies even lang als jouw denkbeeldige lint!).

Stel je nu voor dat er een hardloopwedstrijd wordt georganiseerd over de oude handelsweg tussen Alphen aan den Rijn en Amsterdam. We noemen ‘m voor het gemak de ‘Historische Herenweg Run’ (Nicole zou zéker meelopen, en ik ken er nog een paar die ongetwijfeld enthousiast worden bij alleen al het idee! Er zullen er zelfs enkelen zijn die het organiseren van deze loop serieus gaan overwegen…).

Als nu alle inwoners van Rijnsaterwoude zich, met schaar in de hand, aan één kant van het parcours zouden opstellen om de deelnemers aan de ‘HHR’ aan te moedigen, dan kan iedere bewoner ongeveer een meter van het zijdezachte lint afknippen. Handig, want dan hebben ze iets om mee te wapperen tijdens het aanmoedigen. De toeschouwers zouden, aangezien ze maar een meter van elkaar af staan, ook elkaars handen met gemak even vast kunnen pakken om zodoende een menselijk lint te vormen. Al doende kunnen ze een ‘wave’ in gang zetten bij iedere passerende hardloper; de golf als ultiem symbool voor het prachtige Braassemermeer waaraan ons dorp grenst. Hoe mooi is dat!? 

Mocht iedereen zich daarentegen aan beide zijden van het parcours verdelen, dan kunnen de inwoners elkaars hand net niet vasthouden maar zou het onthaal met de meterslange wapperende linten voor de passerende hardlopers niet minder indrukwekkend zijn. 

Zo’n groots dorp is Rijnsaterwoude!

Bedankt voor je deelname. Je mag denkbeeldig je ogen weer openen.

P.S. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de bewoners van Rijnsaterwoude hoogst zelden samenkomen om hand in hand een lint door het dorp te vormen. Het sluipverkeer van de nabijgelegen N207 op werkdagen echter twee maal daags. Misschien dat we de handen nog eens ineen slaan om dáár iets aan te doen?

Zeg maar JA!

We zijn al een tijdje bezig met de voorbereidingen van onze reis en zitten regelmatig te fantaseren wat we allemaal mee gaan maken onderweg. Afgelopen week hebben we een paar afspraken met elkaar gemaakt. Zo willen we iedere dag proberen eten te kopen dat in de aanbieding of afgeprijsd is. We willen zo low-budget mogelijk reizen. De tent zal dan ook regelmatig achter struiken worden opgezet of we proberen bij mensen in de tuin of weiland te kamperen. Dat geeft ons de vrijheid om iedere dag te bepalen wanneer we genoeg hebben van het fietsen. En dat niet die ene camping of plaats gehaald moet worden. Dat het niet iedere dag even makkelijk zal zijn een goed en gratis kampeerplekje te vinden realiseren we ons, maar dat is avontuur. Daarnaast hebben we afgesproken dat we op alles JA gaan zeggen. Nou ja….alles? Bijna alles. Als we na 6 km fietsen al een kop koffie of thee aangeboden krijgen dan zeggen we: ”Ja graag!” Hartelijkheid en gastvrijheid slaan we dus zeker niet af. Wat kan ons het schelen hoeveel kilometer we fietsen? Het gaat om de reis er naartoe en niet hoe snel we ons doel, de loempia op Bali, bereiken. En door ja te zeggen horen we vast en zeker mooie verhalen en maken we kennis met de vele mensen en culturen onderweg.

Het besef dat we binnenkort dan toch echt vertrekken wordt steeds groter. We kregen de indruk dat toen we het idee net uitspraken, er een aantal mensen dachten: ‘Ja ja, eerst zien dan geloven’. De mensen die ons goed kennen weten dat we van avontuur houden en we dit niet zomaar zeggen. Ook ‘de twijfelaars’ lijken zich nu te realiseren dat we toch echt eind februari gaan vertrekken.

Het mooie van zo’n avontuur met lange aanloop is dat mensen gaan uitspreken wat je voor hen betekent en dat is fijn om te horen. Ook wij beseffen steeds meer wie- en wat we gaan achterlaten en wat we hier in Nederland allemaal gaan missen. Zouden we niet altijd moeten leven met de gedachte dat het niet vanzelfsprekend is dat we elkaar morgen of de volgende keer weer zien? Zou het niet veel mooier zijn als we eens wat vaker tegen elkaar zeggen wat we voor elkaar betekenen?

Nicole

Het Loempia-Avontuur blijkt voer voor de pers

Afgelopen vrijdag kregen we een journalist over de vloer. Hij had via Facebook lucht gekregen van ons avontuur en wilde een interview met ons voor de krant. Uiteraard wilden we hier erg graag aan meewerken dus de afspraak was snel gemaakt. De verschijningsdatum was vrijdag nog niet bekend.

Dat werd dus vandaag!

Nicole kreeg onderweg naar de kapper (is overigens erg mooi geworden) een berichtje dat we in het AD stonden. Na de knipbeurt heeft Nicole twee exemplaren van de krant gekocht, waarvan hieronder het artikel over ons avontuur.

Het Loempia-Avontuur

De vertrekdatum van ons loempia-avontuur is bekend. Uiteraard onder alle voorbehouden is gekozen voor 23 februari, een zonnige zaterdag (ook onder voorbehoud). Dit betekent dat we rekening houden met ’een koude start’. Terwijl ik dit schrijf worden er in Polen twee donzen slaapzakken en een extra deken gemaakt die ons door de eerste koude weken moeten helpen. Het dons is waterwerend want ook met regen en vocht houden we rekening. In Indonesië wordt momenteel gezocht naar superlichte sarongs die voor ons tot lakenzakken worden genaaid. De tent die ons in Canada tegen de beren beschermde hebben we ingeruild voor een iets ruimer model (iets hoger vooral) waarin we met onze mini stoeltjes kunnen zitten als het nodig is. 

We zitten dus nog volop in de voorbereidingen. De route die we voor ogen hebben brengt ons vermoedelijk naar de volgende landen:

Duitsland

Oostenrijk

Italië

Slovenië

Kroatië

Bosnië en Herzegovina

Montenegro

Albanië

Griekenland

Turkije

Georgië

Armenië

Azerbeidzjan

Iran

Turkmenistan

Oezbekistan

Tadzjikistan

Kirgizië

China

Vietnam

Laos

Thailand

Maleisië

Indonesië

Veelgestelde vragen

We krijgen heel vaak de vraag: ”Hoeveel kilometer fietsen jullie dan ongeveer per dag?”. Het antwoord is moeilijk te geven. We willen vooral zoveel mogelijk zonder tijdsdruk fietsen. Daar hoort de vrijheid om ergens waar het de moeite waard is ’te blijven hangen’. Ook gaan we voor het Blog en de Podcast op zoek naar verhalen en kan het zijn dat de verhalen ons ophouden of ons een andere richting in sturen waardoor we wellicht niet linea recta op Bali afstevenen (we reizen niet om aan te komen, zoals Goethe al eens zei). Daarmee is ook de vraag: ”Hoe lang doen jullie erover?” beantwoord.

De vraag: ”Waarom?”, is makkelijker te beantwoorden. We stelden onszelf ongeveer een jaar geleden de vraag: ”Wat zou je graag nog eens doen in je leven?”. Als vanzelf ga je over prachtige avonturen fantaseren. Als je daarbij optelt dat er om ons heen, in korte tijd, diverse lieve mensen ziek werden en stierven, dan groeit het besef dat je niet moet wachten tot pakweg je pensioen, om je dromen waar te maken. 

En voor je het weet heb je met het stellen van een simpele vraag een zaadje gepland dat als je het blijft voeden, als vanzelf begint te ontkiemen.

De keerzijde

Toch is daarmee nog niet alles gezegd. Er is een keerzijde. Vrienden en familie moeten we missen. Nicole moet haar mooie baan in het AVL opzeggen, en ik moet een fantastische drumkruk bij KOLBAK inruilen voor een Brooks zadel. Wel voegen we daar vol overtuiging het woord ’tijdelijk’ aan toe want terugkeren is voor ons net zo mooi als vertrekken.

We gaan niet op vakantie

Het woord vakantie is afgeleid van ’vacatio’, Latijn voor ’vrij zijn van verplichtingen’. Die vlieger gaat voor ons niet op. We hebben er nadrukkelijk voor gekozen om een aantal verplichtingen aan te gaan. Zo zijn we in gesprek met een bedrijf dat ons wil sponsoren in ruil voor geschreven content, en proberen we de verhalen die we onderweg maken zo goed mogelijk te vertalen naar ons Blog en naar onze Podcast. Het eerste interview voor de lokale krant hebben we inmiddels gehad (moet nog verschijnen) en tot eind februari doen we ons best om daar nog enkele vervolgstappen aan toe te voegen. Hierbij kunnen we je hulp overigens goed gebruiken dus heb je suggesties met betrekking tot sponsoring of het vergroten van ons netwerk, neem dan vooral contact met ons op.

We hopen dat je ons actief en met plezier blijft volgen, dat geeft ons het heerlijke gevoel dat jullie met ons meereizen. We hebben plek voor iedereen op onze bagagedragers!

1
Translate »